το έντερόν μου ήμισυ

Έναρξη
Όλα τα προγράμματα
Microsoft word
Τι ωραία! Υπάρχει άπληστος χώρος (χρόνος δυστυχώς όχι) για να γράψω ότι μου κατέβει!
Για την ακρίβεια θα γράψω για ένα καταπληκτικό γεγονός που μου συνέβη τις προάλλες στο τρένο, και όλο και κάτι που θα μου έρθει παράλληλα θα το κολλήσω.

Ξεκίνησα λοιπόν να πάω στον πάνω μαχαλά πριν κάποιες μέρες..
Πάνω που φτάνω στο σταθμό 5 λεπτά πριν φύγει το τρένο, βλέπω ένα θηρίο ενήμερο να παραγγέλνει καφέ.

-Α! Μαζί ταξιδεύουμε! Τι ωραία! Λέω…
-Ναι! Είναι και η μπούφκα μαζί μου! Λέει το θηρίο…
-Τέλεια θα τα πούμε μέσα αν είναι.

Καθόμαστε στο καφέ του τρένου σαν καλές γριούλες, και σχολιάζουμε ότι μπορούμε να δούμε με τα γυαλιά της πρεσβυωπίας.
Εκεί που χαζεύουμε τα ντιριντίλια που έχουν κατακλύσει τα βουνά της διαδρομής μετά τις πρόσφατες επιθέσεις του στρατηγού ανέμου, θυμήθηκα πως πρέπει να πάω στον τροφοσυλλέκτη της γειτονιάς μου να πάρω τσάι του βουνού να το κλείσω σε ένα γυάλινο βαζάκι για να μπορώ έτσι να το κλωνοποιήσω σε περίπτωση που εξαφανιστεί.
Το ταξίδι κυλούσε ευχάριστα.
Πιάσαμε πολυχρυσοποίκυλτα θέματα και αναλύσαμε το πόσο καυτή μπορεί να γίνει μια πατάτα.
Το θηρίο το ενήμερο μας είπε πως διάβασε κάπου πως το χειμώνα οι μέλισσες κοιτάν απ’ το παράθυρο της κυψέλης την κακοκαιρία και χτυπάν τα δάχτυλα στο τραπέζι τρικ τροκ και βγάζουν ένα βαρύ βουητό (Ζ)(ζ) (Ζ)(ζ) (Ζ)(ζ) που μοιάζει με ροχαλητό αλλά είναι απλή τσατίλα που δεν μπορούν-θέλουν-πρέπει να βγουν έξω και να zzzzzzzzzzzz!!!!!!!!!
Κάτι που συμβαίνει και στην πολιτική.

Ξαφνικά η μπούφκα βλέπει μια σνισνίτσα να πετάγεται κάθετα απ’ το παράθυρο!

«Δεν είναι δυνατόν» λέει
«Χρόνια είχα να δω αυτό το χαριτωμένο πλασματάκι που εξαφανίζεται απ’ το ένα μέρος και εμφανίζεται παραδίπλα και μετά παραδίπλα και πάλι απ’ την αρχή» λέει

Η σνισνίτσα μετά από κάποια δευτερόλεπτα χάθηκε ανάμεσα στα ντιριντίλια, σαν να ανατράφηκε σύμφωνα με τη θεωρία της ταχείας ανάπτυξης με χαρακτηριστικό την κατακλυσμιαία απογοήτευση για τη ζωή.

Ο χρόνος μετά απ’ αυτό το γεγονός συνεχίζει να παραμένει σχετικός…και έτσι οι σνισνίτσες αναπαράγονται με ασταθή περιοδικότητα.

Επίσης.
Γιατί ρε γαμώτο όποτε πάω να ψάξω κάτι που μπορεί να είναι ή εδώ ή εκεί, για παράδειγμα τα κλειδιά μου που ή θα είναι στη μία τσέπη ή στην άλλη, πάντα κοιτώ πρώτα εκεί που δεν είναι! Είμαι τόσο γκαντέμο;
Νομίζω πως θα μου απαντηθεί μάλλον αυτόματα
όταν πιάσω το εαυτό μου να δοκιμάζει σκατά
για να σιγουρευτεί ποια είναι η σοκολάτα..

Ουφ,
Όλο ασύνρετες ασυνδετισίες γράφω.
του μπι ορ νοτ του μπι κοντινουιντ;…;
νοτ του μπι.

έλεγχος; κάμερες; ιδέα μου θα' ναι...

επειδή πολλά πειράματα γίνονται στα σώματά μας
και αν έχουμε λίγο ανοιχτά τα μάτια
μπορούμε να νιώσουμε πόσο χαραγμένα είναι στο πετσί μας

Απλά μαθηματικά ή η χειρότερη ανάρτηση;

Δεν θα το κουράσω.
Γιατί το έχω κουράσει και παλαιότερα το ζητηματάκι.
Γιατί επίσης, σήμερα θα με κουράσει.
Θα με ισοπεδώσει για την ακρίβεια, και λέω να το καλοπιάσω.
Θα προσπαθήσω να είμαι όσο ποιο περιεκτική γίνεται.
Θα παρουσιάσω κάποιους αριθμούς με μικρά σχολιάκια, και ελπίζω να μην με βρίσει κανείς στα άλλα σχολιάκια για το προσωπικό κόλλημά μου…

Παρουσιάζω απόλυτα αληθινά στοιχεία που αντιμετώπισα χθες
ο χάρτης πάνω έχει 11 κύκλους που αποτελούν ευρύτερες περιοχές που πήγα
20 παραγγελίες.
σε 4 ώρες
σε 2 ρόδες
με 3 βαθμούς Κελσίου
67 χιλιόμετρα περίπου σύνολο

διαίρεση
5 παραγγελίες την ώρα
1 κάθε 12 λεπτά
6 να πας 6 να γυρίσεις
μέσα σ’ αυτά τα λεπτά χοντρικά από 4 φορές κάνεις τα εξής:
βάζεις/ βγάζεις κράνος, γάντια, κλειδιά,
ανοιγοκλείνεις το κουτί,
περιμένεις ασανσέρ ή ανεβοκατεβαίνεις σκάλες,
ψάχνεις ρέστα,
περιμένεις φανάρια και προσέχεις (όσο μπορείς) μη σε σκοτώσει κάνας μαλάκας διπλοπαρκιάρης και πάρα πολλά άλλα αν δουλεύεις σαλονίκη…
και όλα αυτά ΑΝ ο «δίκαιος» πελάτης θέλει να συνεργαστεί…
(υπάρχουν χιλιάδες τρόποι να μην θέλει πιστέψτε με…
και παρόλα αυτά να θέλει να φάει
*για παράδειγμα ενδέχεται να παραγγείλει κάποιος και 3 φορές τη μέρα στου διαόλου…)

Σούμα.
Χθες 20 παραγγελίες με πολύ κρύο στις άκρες της πόλης,
3,5 ευρώ πουρμπουάρ σύνολο, εκ των οποίων τα 2 ευρώ (και τα αφαιρώ απ’ την επόμενη πράξη) απ’ τον μάστορα που πάω τη μηχανή για σέρβις.
Αποτέλεσμα. : 0,075 ευρώ ανά παραγγελία
κι από εδώ φαίνεται μόνο το πόσο με σεβάστηκαν και τίποτα άλλο απολύτως

Τι θέλω να πω μ’ αυτό;
Δεν είναι ότι κλαίγομαι.
Απλά απορώ για την εικόνα που έχουν για τους/ τις πακετάδες/ τούδες οι άνθρωποι, και γιατί. και σε καμία περίπτωση δεν λέω πως είναι το μόνο δύσκολο "λειτούργημα", ή το μόνο που αντιμετωπίζεται απαξιωτικά.

Γιατί να μην είναι το πρώτο πράγμα που θα σκεφτείς πριν παραγγείλεις το
αν είσαι μακριά
ή αν βρέχει
ή αν έχει κρύο
ή αν είναι ώρα αιχμής έστω;

Δεν είναι τα πουρμπουάρ.
Έχουμε και αξιοπρέπεια
Είναι ότι δεν υπηρετούμε κανέναν!
Εξυπηρετούμε!
Έχει τεράστια διαφορά.

Κι όλα αυτά την ώρα που δεν πρόλαβα ούτε καν
να σηκώσω το τηλέφωνο να ακούσω
τη φωνή της.

Η 3λεπτη λούφα μου για το μοναδικό τσιγάρο κοιτάζοντας την άνω πόλη και τη θάλασσα από μακριά, μέχρι που με ρουφιάνεψε ένας τεράστιος μαύρος σκύλος που γάβγισε φοβισμένος όσο κι εγώ μάλλον…

Δεν χρειάζεται να έχεις πορτοφόλα. Σκατένια καρδιά πρέπει να’ χεις μαμά και μπαμπά…

Έψαχνα χθες τρόπους να σκοτώσω ένα 2ωράκι πριν τη δουλειά, μιας και βγήκα από νωρίς για κάτι εκκρεμότητες…

Πάω που λέτε σε ένα από τα εμπορικά κέντρα της πόλης, χωρίς συγκεκριμένο λόγο.

Η αλήθεια είναι πως ήθελα και λίγο να δω, κατά πόσο κυκλοφορεί κόσμος εκεί μέσα.

Κόλαση γινόταν.

Έφαγα το σοκ για λιγάκι στην αρχή αλλά συγκεντρώθηκα, έφερα στον νου μου τις ευτυχισμένες φάτσες στην τηλεόραση που ψωνίζουν απ’ το πρωί ως το βράδυ, και σαν καλή ηθοποιός ξεχύθηκα στους διαδρόμους της κατανάλωσης…γέα!

Στο δεύτερο πολυκατάστημα (που ήταν και το τελευταίο), κάνω την κίνηση να μπω και πετάγεται μπροστά μου μια υπερευγενική πανέμορφη γυναίκα.

-Δεσποινίς πρέπει να αφήσετε την τσάντα σας εδώ, και θα σας δώσουμε αυτό το καρτελάκι να έρθετε να την πάρετε μετά.

-(«Δεσποινίς;» σκέφτομαι) Γιατί πρέπει να το κάνω αυτό; Ρωτώ.

-Είναι πολιτική του καταστήματος.

Φυσικά και ήταν γνωστές οι απαντήσεις που θα έδινε, αλλά έκανα άλλη μία ερώτηση

-Και αν δεν θέλω;

-Ενδέχεται να σας ψάξουν κάποια στιγμή μέσα. Λέει ευγενικά.

-Ας με ψάξουν. Ευγενικότατη κι εγώ. Γεια σας.

-(μούγκα)

μπαίνω (στο παιχνιδάδικο)

κόσμος

μωρά να κλαίνε

μανάδες να βρίζουν

μία χτυπά το κοριτσάκι που ήθελε ένα κουτί αρκετά πιο διπλάσιο απ’ το ίδιο

την κοιτώ στραβωμένη

απομακρύνομαι αηδιασμένη. Το έπιασε το νόημα.

ελάχιστοι άνδρες

που ντρέπονταν και λίγο…

μιας και δεν είναι η θέση τους εκεί…

η μάνα έχει αυτόν τον ρόλο.

Επιστροφή στο θέμα.

Περπατώ περπατώ εις τον βούρκο.

Και είναι βούρκος.

Και νιώθω πως μόνο εγώ περπατώ με άλλους ρυθμούς εκεί μέσα.

Αργά

Σαρκαστικά

Κοιτώ πρόσωπα

Και λιγότερο ράφια

Περπατώ περπατώ εις τον βούρκο όντως

Και είναι βούρκος σίγουρα…

Δεν με πιστεύετε ε;

Ευτυχώς που η κινητάρα μου έχει 5μεγκαπίξελ κάμερα…

Δείτε τις φωτογραφίες από κοντά…

Και διαλέξτε δωράκι.

Για να λέμε και την αλήθεια όμως σ’ αυτό το μπλόγκ, κι εγώ ψώνισα.

Ένα μαους παντ,

δύο λάμπες,

δύο κούπες,

μαρκαδοράκια για τα ασανσέρ,

και δύο γλειφιτζούρια μπομπ σφουγγαράκι για δώρο…

κασσάνδρες...στη χώρα των κοντόφθαλμων

δεν είναι πλάκα...είναι αυτό που έρχεται

σύστημα κριτικής, σε επιχειρήσεις επιβολής δίπολων, με ενσωματωμένο μηχανισμό υποδοχής του ίδιου νομίσματος.

Απλά ότι να’ ναι πράγματα, με μπόλικη σάλτα φτυσ’ το και όχι πεσ’ το

Δεν ήταν τίποτα σπουδαίο τελικά

Τζάμπα τόσος ντόρος στη γειτονιά

Μια σκέψη έσπασε χθες αργά στο πάτωμα

Από τα στοιχεία που περισυνέλεξα σήμερα από τον κάδο της κουζίνας,

συμπέρανα πως ήταν επαναστατικό σχέδιο.

Σκοτεινό και υποχθόνιο.

Σχέδιο για κάποια από τις πολλές επαναστάσεις, που συντελούνται στη μία και μοναδική πραγματικότητα…

Απ’ αυτά τα σχέδια που κάνεις όταν η πίεση των εγκεφαλικών αρτηριών σου εξαρτάται κυρίως απ’ το πόση μιζεριάνη με πρόσμιξη απελπισιοειδούς μαύραταέβαψαόλης έχεις καταναλώσει τα τελευταία εικοσιτετράωρα. Φυσικά και δεν υπάρχει όριο στο πόσα εικοσιτετράωρα. Η τελική συγκέντρωση μετράει.

Απ’ αυτά που στη συνέχεια καλείσαι να τα υπερασπιστείς νηφάλιος…

Μπορώ να πω με σιγουριά πως η πράξη που προέβλεπε το σχέδιο δεν θα μπορούσε να ενταχθεί ομαλά ΣΤΟ σχέδιο μιας και δεν υπάρχει ΤΟ σχέδιο, και όχι επειδή δεν θα μπορούσε.

Το υποκείμενο από εκεί που ξενυχτούσε βράδια ολόκληρα όπως το χθεσινό βυθίστηκε ξαφνικά σε ημιθανάτιο λήθαργο μετά το ξαφνικό μπαμ και το θρυψάλιασμα του σχεδίου του, και έτσι είναι σχεδόν αδύνατο να καταλάβω τον τρόπο με τον οποίο θα το έφερνε εις πέρας. Η επιλογή του αμέσως μετά, να βουτήξει στο εγκεφαλικό υγρό που είχε κρατήσει σε ένα τάπερ κλειστού τύπου, ήταν προφανώς το μόνο που του είχε απομείνει.

Σύμφωνα με τις άπειρεςτετρακόσιεςείκοσηάπειρεςπενήνταεφτά παρόμοιες υποθέσεις, μπορούμε να πούμε με απόλυτη βεβαιότητα πως είναι… σχεδόν σίγουρο πως μάλλον δεν θα καταφέρει να επανέλθει αύριο με ολοκληρωμένη την σμπαραλιασμένη πλέον σκέψη.

Αλλά όπως και να έρθουν τα πράγματα, είναι πάντα καλό να βουτάς στο εγκεφαλικό υγρό, ειδικά στις μέρες μας που θερίζει η βλακεία.

Θα μου πεις λίγοι το κάνουν.

Σπανίζει αν δεν σαπίζει και η φαιά ουσία...

Αλλά πάντα θα υπάρχουν τα κενά τάπερ

Ας ελπίσουμε πως το υποκείμενο θα βρει απόψε μια λύση

Το χρέος να βγαίνει…

Ίσως φανώ αυτοαναφορική για μια ακόμη φορά λοιπόν,
αλλά είναι κάποια πράγματα που όσο και να τα παλεύω
γυρνάν και με κοροϊδεύουν κατάμουτρα.
Αφετηρίες λέγονται, και δεν κάνουν πλάκα.
Μιλάν σοβαρά κάθε που ξεχνιέμαι.
Μου βάζουν τις φωνές
και μου τραβάν τ’ αυτιά κάθε που πάω να το παίξω κυρία.

Κι όταν περνώ απ’ την πρώην πόλη μου,
οι παλιές γειτονιές με καλούν απ’ το βαρυτικό τους πεδίο
και πάντα πάω με άδεια χέρια
ποτέ δεν το αρνήθηκα μέχρι σήμερα
με άδεια χέρια και με πιο άδεια την φαρέτρα μου κάθε φορά
Εκεί περπάτησα προχθές

Γι’ αυτό θα χαιρόμουν ιδιαιτέρως εάν διαβάζατε τα παρακάτω
με λίγη περισσότερη κατανόηση…

Λεν πως η μόνη μας πατρίδα είναι τα παιδικά μας χρόνια
Και για λιγάκι λέω να τα αναπολήσω

Πριν δέκα χρόνια ήταν που «κάναμε» το 1ο «κομμάτι» της χιλιετίας
Το πρώτο τρένο πιο παλιά.
Το «καλημέρα στους απέναντι»
Τον πρώτο τοίχο ακόμα παλιότερα
Πριν τη μισή ζωή μας
Τις πρώτες μας εξερευνήσεις
Την εντολή:
«ουκ βάψεις τον τοίχο του πλησίον σου»
Τα κρυμμένα σπρέι στα βρακιά μας και τον χαλβατζή τον κακομοίρη
Τις τσίλιες και τα «σχέδια» για τους μπάτσους και τους οσετζίδες
Το «snoopy»
Τις τούμπες στο χιόνι με -17 βαθμούς
Τους ψευτοτσαμπουκάδες
Τα αραλίκια στην αποθήκη και στο λοφάκι τα καλοκαίρια
Τις τρεις συνεχόμενες πρωτοχρονιές με τις «διαρρήξεις» στο κάτεργο
Τις «επικηρύξεις» μας
Το «φώτο-Ξάνθος»
Τα roof-top και τις καβάτζες
Τα κυνηγητά με τους μπάτσους
και την επιχείρηση «τρέχουμε με τα πόδια στην πλάτη» στον τοίχο του 10ου δημοτικού
Τις χρωματιστές μύξες μας
και την μπογιά που τρώγαμε απ’ τα νύχια μας

Και όλα γαμώτο μου φαίνονται σαν αύριο
Όχι σαν χθες. Πιστέψτε με!
Περπάτησα και σας είδα
Σε είδα Φώτη
Κώστα
Μήτσο
Θοδωρή
Νικολάκη
Γιάννη
Θόδωρε


Σας περιμένω λοιπόν φίλοι μου!
Στις αναπολήσεις μου
Και ελπίζω να’ μαι κάπου και στις δικές σας
Κι ας σκορπίσαμε όπως κανείς άλλοτε
(ή όλοι πάντα)
Κι ας μην είμαστε παιδιά πλέον
Σ’ αυτό το blog ο χρόνος θα προσπαθεί να ταξιδεύει
προς όλες τις κατευθύνσεις…

Συγχωρέστε με.
Το ξέρω πως είναι δύσκολο να κατανοηθούν κάποια πράγματα απ’ τα παραπάνω,
αλλά αυτή δεν είναι τίποτα άλλο από μια ιστορία που τα νοήματα και τα στίγματα που άφησε, λίγο πολύ, η καθεμιά πιστεύω θα’ χει ζήσει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Απλά ένοιωσα την ανάγκη μετά από κάποιες κουβέντες να σκαλίσω τα παλιά. (abdul σ’ ευχαριστώ)

Τα σκαλίζω λοιπόν και τα αφήνω στη σφαίρα του δημοσίου, όπου ήταν πάντα δηλαδή. Εχθρικά προς τις περιφράξεις του αυστηρά προσωπικού.
Να αναζητούν ταυτίσεις.
Με «τα παλιά» άλλων.
Να διασταυρώνονται με τροχιές άπειρων παιδικών χρόνων.
Άπειρων παιδικών βιωμάτων.

Σκατά τα έκανα πάλι.
Δεν μπαλώνεται με τίποτα, αλλά δεν σβήνω και τίποτα.
Είμαι αυτοαναφορική γαμώτη μου!
Αλλά συνεχίζω να πιστεύω πως τίποτα απ’ τα παραπάνω
δεν είναι μόνο «δικό μου».

κάτι για το ρεσάλτο

προς τα μούτρα των λαγωνικών της κρατικής ασφάλειας

ήμουν χρόνια γκραφιτάς ρε παιδί μου...ξέρω...αυτοαναφορικό, εγωκεντρικό κτλ...
έχω σαν ενθύμιο μια παλιά μάσκα.
"αδιάσειστο στοιχείο 1ο"

έχω σκουπόξυλο και ενίοτε κάνω καρατίστηκα κόλπα με αυτό.
"αδιάσειστο στοιχείο 2ο"

ζεσταίνω το σπίτι μου με φυσικό αέριο πράγμα το οποίο δεν ξέρω πως θα χρησιμοποιηθεί εναντίον μου.
"αδιάσειστο στοιχείο 3ο"

προχθές αγόρασα 2 fisher μπύρες και τις ήπια.
"αδιάσειστο στοιχείο 4ο"

οι αποδείξεις απ' το σούπερ μάρκετ και τα άδεια μπουκάλια είναι σπίτι μου...
ουπς..."αδιάσειστο στοιχείο 5ο"

να φοβάμαι?

φυσικά και όχι!

κάτω τα ξερά σας απ' το Ρεσάλτο!
αλληλεγγύη στους συλληφθέντες καταληψίες του δημαρχείου Κερατσινίου
αλληλεγγύη/αξιοπρέπεια/αυτοοργάνωση

14 Σεπτεμβρίου 1873

"Η όψη αυτών των δινών είναι μεθυστική
Κύματα, πιο ψηλά!
Άνεμοι, πιο δυνατά!
Είναι πολύ στενάχωρο να ζει κανείς
Εδώ τα όνειρα είναι τόσο μεγάλα
Δεν θα' ταν καλύτερα να ξαναγεννηθεί κανείς
Και να εξεγερθεί για να χαθεί
Μέσα στον πάταγο των γεγονότων"


Και μια εκ των υστέρων επεξήγηση...
πρόκειται για ποίημα της επαναστάτριας της κομμούνας των Παρισίων Louise Michel (εικονιζόμενη) και γράφτηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1873.

λευτεριά στον ηλία νικολάου

η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.
κανένας όμηρος στα κελιά της δημοκρατίας.
Λιάκο σύντομα κοντά...

ευχάριστοι συνειρμοί

Είχε λιγάκι κρύο σήμερα.
Σαν να σου έλεγε ο στρατηγός άνεμος:
«Βάλε παιδάκι μου κάνα κασκορσέ παραπάνω μη κρυώσεις. Μπαίνει ο χειμώνας και δε έχει συνηθίσει ακόμα το δερματάκι σου το κρύο πάνω στο μηχανάκι»
(επίτηδες δεν βάζω «ν» στο «μη» κρυώσεις και στο «δε» έχει).

Έτσι αναγκαστικά έπρεπε να φορέσω τα χειμωνιάτικα γάντια μου.
Διαφορετικά, τώρα θα είχα γεμίσει το πληκτρολόγιο με ενυδατική κρέμα, και θα είχα κατεβάσει τα μούτρα ως το πάτωμα που δεν ακολούθησα την λαϊκή ρήση
«των τροφίμων τα παιδιά πριν κρυώσουν παίρνουν μαζί τους τον κατάλληλο εξοπλισμό».

Δεν θα το πολυκουράσω.
Τα γάντια λοιπόν, που αυτά είναι η αφορμή που γράφω δεύτερη συνεχόμενη μέρα, είχαν μέσα κάτι σαν χώμα, κάτι σαν πετραδάκια, κάτι από πέρσι τέλος πάντων.
Και από πέρσι το χειμώνα δεν θυμάμαι να έχτισα κάτι φορώντας τα.

Και δεν θα τα πλύνω
Και ακούω Σμέρνα
Και χαίρομαι

Υπάρχουν και νεκροί στην χώρα των εμπορευμάτων

Σαν τρελός όλη μέρα, το μυαλό μαρμελάδα από
φανάρια/
λακκούβες/
κουτιά/
κορναρίσματα/
παράνοια/
οδούς/
αριθμούς/
ονόματα/
θυροτηλέφωνα/
νεύρα/
πολλά νεύρα/
κουμπάκια/
ορόφους/
πάρε/
δώσε/
ρέστα/
τρέλα/
μανιβέλα και πίσω…

Ε λοιπόν λίγο πριν μια μανιβέλα, στην είσοδο μιας οικοδομής την βρήκα!



Δεν είναι δυνατόν σκέφτηκα σαν είδα την καρτούλα αυτή.
Με γελούν τα μάτια μου!
Ε μα δείτε την!
Αγελαδίτσες, χρυσάφι, και όλα τα καλούδια,
με το υπερσλόγκαν:
«Υπάρχουν ευκαιρίες στην χώρα των εμπορευμάτων.»
Ευχόμουν πραγματικά να γυρίσω την κάρτα από την άλλη, να δω ένα τεράστιο αλφάδι και να γράφει με μεγάλα γράμματα:

«ΨΑΡΩΣΕΣ ΜΑΛΑΚΑ! ΠΑΝΤΟΥ ΒΛΕΠΕΙΣ ΚΑΦΡΙΛΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΗΡΕΜΗΣΕΙΣ!»

Παραδόξως όμως η ευχή μου δεν πραγματοποιήθηκε (πράγμα που σπάνια συμβαίνει)
Και ήταν καφρίλα.
Μια από τις χιλιάδες που μας σερβίρουν καθημερινά. Και για τις οποίες σε μικρές στιγμές ελευθερίας μονάχα παίρνουμε το αίμα μας πίσω…



Δεν γινόταν όμως παρόλα αυτά να μην γευτώ την φέτα ψωμιού με το έτοιμο πασαλειμμένο βουτυράκι, και να φέρω με πλάγιο τρόπο στο blog αυτό την παρακάτω αφίσα:



20-21-22 λοιπόν θα τα πούμε στο 3ήμερο της +τεχνία- στην Αθήνα στη σχολή καλών τεχνών. Όσοι άπιστοι προσέλθετε.
Όσο για τους φίλους από την Βουλγαρία που θα θελήσουν να κατέβουν,
να κάτι που (μαθαίνεται εύκολα απ’ έξω και) ίσως βοηθήσει…

ποια πόλη του φωτός;

θα έπαιρνα κι εγώ θέση με τη σειρά μου στο γαϊτανάκι των αποκαλύψεων που ξεκίνησαν δύο σύντροφοι (revolutionimages.wordpress.com και eimai-ki-egw-blogger.blogspot.com) αλλά βλέπετε σήμερα το πρωί βρήκα το εξής μήνυμα απέναντι απ' το σπίτι μου...γι' αυτό συντρόφια μαζέψτε τις αναρτήσεις σας! Ο Θεός βλέπει από ψηλά!

πλαίσιο

Μία υπέροχη αλυσίδα καταστημάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών και διάφορων άλλων gadget που φέρνει την τεχνολογία πιο κοντά από ποτέ στην καθεμιά μας.
Το πόσο προκλητικό μπορεί όμως να γίνει παράλληλα με όλα τα «καλούδια» που μας προσφέρει είναι κάτι που μπορεί να σε τρελάνει, ειδικά αν είσαι ήδη λιγάκι τρελή, κολλημένη, γραφική, υστερικιά κτλ…..

Πλάι σε όλες τις άλλες διαφημιστικές καμπάνιες που προσωπικά με εξοργίζουν, και που το μόνο υποσυνείδητο μήνυμα που μου περνάν είναι:

«ΕΛΑ ΚΑΙ ΣΠΑΣΕ ΜΟΥ ΤΗ ΒΙΤΡΙΝΑ»

είχαν και αυτή:




Κατά έναν παράξενα σαρκαστικό έως και σατανικό τρόπο νομίζω πως η διαφήμιση αυτή σου βάζει το ζητηματάκι.
πόσο μέσα πέφτει αλήθεια;

αίσχος!

Βγήκα που λέτε σήμερα πρωί πρωί για τον καθημερινό μου περίπατο, (με τη μηχανή φυσικά σαλονίκη χαλαρά), και η πόλη ως εκ θαύματος άδεια. Μεγάλη γιορτή κιόλας βλέπετε του αγ. Δημητρίου (μεγάλη η χάρη του, το έκανε το θαύμα του πάλι ο άτιμος), και λέω «δεν πάω να ανάψω κάνα κεράκι στον ομώνυμο ιερό ναό». Δεν είναι και λίγο πράγμα να Σε προστατεύει την πόλη μια τέτοια προσωπικότητα!
Με το που ξεκινάω κατά τον ναό που λέτε, και όλα πάνε δεξιά τι βλέπω;
Τα τσογλάνια οι κουκουλοφόροι γέμισαν την πόλη με μια αηδιαστική αφίσα ανήμερα της μεγάλης αυτής γιορτής της επί χιλιετιών φωτοβολούσας πόλης μας.

Μετά από αυτό το περιστατικό, με το οποίο ξεχείλισε φυσικά το ποτήρι, καλώ τους
χιλιάδες διαδικτυακούς αναγνώστες μου να προσέλθουν στον ιερό χώρο της κατάληψεως «φάμπρικος της υφανετάριας», για να δούμε τι θα κάνουμε επιτέλους με αυτούς τους βάνδαλους.

Ευχαριστώ