σώπα κυρά μου!

Όσο κι αν ξενερώσουν κάποιοι και κάποιες, η αξιολάτρευτη pj harvey θα είναι ο αποψινός μου στόχος।

Ξέρω।

Δεν περιμέναμε από αυτήν να σώσει τον κόσμο, αλλά όταν μιλά για αυτόν, κάτι δεν μου κολλάει καλά। Δεν με πείθει βρε παιδάκι μου.

Rockin’ with political attitude να ουμ’ και δε συμμαζεύεται. Καλύτερα να έλεγε λοιπόν στις συνεντεύξεις της λίγο πριν φτύσει τους δημοσιογράφους «σαπίλα και ανία, ρουφιάνα κοινωνία», και να μην έγραφα τώρα αυτή την ανάρτηση που θα κάνει τον γύρω του κόσμου και θα της καταστρέψει την καριέρα। Αλλά ότι είναι να γίνει ας γίνει…

Έμαθα (μετά από ενδελεχή έρευνα γύρω από τις συνεντεύξεις της) πως η pl Harvey είναι μια από αυτούς τους ελάχιστους καλλιτέχνες που αποτραβιούνται, αναστοχάζονται, ρίχνουν το βάρος λίγο από εδώ και λίγο από εκεί, κάθε δίσκος της είναι μια ενδοσκόπηση που ακολουθείται από μια προς τα έξω έκρηξη εμπειριών κτλ κτλ…ο καθένας και η καθεμιά από το μετερίζι του/ της, για μια θέση στον ήλιο λοιπόν…το ίδιο κι εγώ.

Η εγωκεντρική που αφεντιά στην υπηρεσία της εγωκεντρικής της ταπεινοφροσύνης.

Έτσι λοιπόν, μετά οίνου και σιγαρέτων καταγράφω τρία-τέσσερα σημεία μετά από 40λεπτη παρακολούθηση των συνεντεύξεών της।

Είπε:

I’ve always been very affected by what’s going on in the world. politically, socially… μπλα μπλα μπλα…και τέλος πάντων αναζητά τον κατάλληλο τρόπο γραφής-παραγωγής στοίχων που θα μιλούν για τα παγκόσμια προβλήματα. Έναν τρόπο που «θα δουλεύει».(που να πουλάει θα έλεγα εγώ). Γιατί για αυτήν η ουσία είναι η μουσική να σε εξυψώνει.

Επίσης:

«Στον καινούριο μου δίσκο, δεν ήθελα να μιλήσω για την Αγγλία, αλλά ήθελα να ρίξω μια ματιά στον κόσμο…»। Κι αναρωτιέμαι. Αν κάνεις λίγο στην άκρη τα πραγματικά υπέροχα τραγούδια της, αυτό που μένει δεν είναι το «χέι Πάνος!»;

Επίσης:

Φαντάζεται τον κόσμο που «χτυπιέται» στις συναυλίες της ως ένα πλήθος εκλεπτυσμένο. Ένα πλήθος που δεν κάνει μόνο head banging, αλλά ρίχνει και κουτουλιές στον «μέινστριμ τοίχο» και λέει: «ε…υπάρχω κι εγώ εδώ…»

Α! επίσης μια μικρή αντίφαση:

Δεν «καταλαβαίνει» την πολιτική που θέλει τις τραγουδίστριες ντυμένες προκλητικά στα βίντεο κλιπ, σωστό μέχρι εδώ, αλλά θεωρεί επίσης πως η μουσική δεν είναι πολιτικό μέσο, αλλά συναισθηματικό, και στην ερώτηση αν χρειαζόμαστε περισσότερο συναίσθημα και λιγότερη πολιτική, απαντά πως και οι πολιτικοί χρειάζονται, όλοι χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο. Τον μπάτλερ μας, τους εργάτες μας, τους υπηρέτες μας. Και πως απλά παίζει τον ρόλο της। Τσάμπα γυρίστηκε το 01:26:54…

Έτσι όπως γράφω, σίγουρα θα πείτε πως προβοκάρω. Παίρνω κομμάτια από συνεντεύξεις της και τα κατακρεουργώ λασπώνοντάς την. Αλλά κι αυτή αυτό θέλει να κάνει. «Να προβοκάρει με την μουσική της! Να ξεσηκώσει τον κόσμο!»

Ναι!

Είμαι απαίσια!

Ένας κακός άνθρωπος!

Και είναι η μόνη μέρα που δεν έχω βγει από το σπίτι.

Γιατί μόνο στη Φεράρα απόψε είναι όμορφα.

κακηνύχτα

τι θες?

.

ο ανθρώπινος οργανισμός χρειάζεται ένζυμα

και η εργάτρια ένσημα

την τετάρτη απεργούμε
καμάρα 10:००

σωματείο σερβιτόρων μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού

να επιστρέφεις (Vo2)

Όταν ήμουν μικρή, το κλασικό επιχείρημα των βιολογικών μου γονιών για το ζήτημα, όχι της θρησκείας αλλά του χριστού και της παναγίας φυσικά, ήταν πως όταν έρθω στην δύσκολη στιγμή, «αχ παναγίτσα μου θα ουρλιάξω», οπότε καλό θα ήταν να μην τα βάζω μαζί τους και να πηγαίνω εκκλησία.

Θυμάμαι τελευταία χρονιά που τους είπα πως πάω εκκλησία, ήταν το 2000. Τους πούλησα το μπαλαμούτι πως φοβόμουν για το τέλος του κόσμου, και πως ήθελα να πάω πολύ πρωί, χαράματα ακόμα, μόνη μου στην εκκλησία (που μάλλον όσο το σκέφτομαι τώρα, δεν το πίστεψαν…)

Πήρα λοιπόν την τσάντα με τα σπρέι, και έστησα το δικό μου μικρό παρτάκι στους τοίχους της πόλης μου. Βέβαια δεν ξεχνώ και παραδέχομαι πως δύο χρόνια πριν, όταν πηγαίναμε για βάψιμο στα τρένα, ανάβαμε κι από ένα κεράκι στην αγίου κωσταντίνου και ελένης…Άλλες εποχές…

Αυτές ήταν λοιπόν οι τελευταίες κοσμικές επαφές με τα ακίνητα του φυσικού μου πατέρα εδώ κάτω στη γη.

Από τότε, έχω βρεθεί κατά τη γνώμη μου σε αρκετές δύσκολες καταστάσεις, και δεν ρεφόρμισα ποτέ. Και είμαι περήφανη γι’ αυτό. Βέβαια δεν είναι δύσκολο θα μου πείτε να μην επιστρέψεις στην αγκαλιά της εκκλησίας, και θα συμφωνήσω. Θα πω όμως πως το δύσκολο είναι να μην ρεφορμίζεις γενικά, και θα συμφωνήσετε κι εσείς φαντάζομαι.

Άλλωστε θα ήταν μικρότερο το κακό αν έκραζα την εκκλησία και επέστρεφα σε αυτήν, από το να έκραζα την αναρχία και να επέστρεφα σε αυτήν.

(ένα graffiti μου την εποχής εκείνης,

με δεκάδες σβησμένους σταυρούς,

που επαληθεύουν το αληθές)

hoping you’ll catch what I mean

η μυγοσκοτώστρα φταίει

Πραγματικά είχε χαθεί.

Για την ακρίβεια είχε αφεθεί να χαθεί.

Μεταξύ μας όμως, ένα κομμάτι της δεν μπορούσε παρά να αφεθεί να χαθεί.

Φυσικό επακόλουθο θα μου πεις μιας και τον τελευταίο καιρό, ξέφευγε που και που σε μια πόλη παράλληλη της Θεσσαλονίκης. Μπορεί μέχρι πρόσφατα να ζούσε μια συμβατική ζωή, αλλά τα τελευταία γεγονότα είχαν παίξει έναν κάπως καταλυτικό ρόλο για την επιλογή της να ζει κάποιες ώρες σε παράλληλο σπίτι απ’ αυτό που ζούσε, και να συναναστρέφεται ανθρώπους παράλληλους με αυτούς που συνήθιζε.

Σφιχταγκάλιασε το μαξιλάρι της, έβαλε ξυπνητήρι και άρχισε να μετράει.

Να μετράει τους χτύπους της καρδιάς της.

Να υπολογίζει τη διαφορά φάσης με αυτούς του κρανίου της.

Με αυτούς των μηρών της.

Με αυτούς των καρπών της.

Παρά τα δεκάδες τσιγάρα που απανθρακώνονταν με την βοήθεια των χειλιών της, οι φλέβες της ήταν στο έπακρο λειτουργικές. Το αίμα κυλούσε άψογα σε όλο της το σώμα. Και οι συστηματικοί προ του ύπνου έλεγχοι, το αποδείκνυαν καταλαμβάνοντας κάθε σημείο που θα μπορούσε να χωρέσει αμφιβολία.

Και όντως μετρούσε κάθε βράδυ. Τι άλλο να έκανε άλλωστε. Και σταματούσε μονάχα όταν την έπαιρνε ο ύπνος, ή όταν την διέκοπτε το ξυπνητήρι.

Περιφερόταν.

Χωρίς πολλά πολλά να καταλάβει, βρέθηκε στο σταθμό των τρένων.

Δεν κουβαλούσε την τσάντα πλάτης, οπότε δεν χρειαζόταν να προσέχει και πολύ τους φύλακες.

Χάθηκε στο πλήθος.

Κρυφάκουγε.

Άγγιζε.

Και αμέσως μετά ζητούσε κατακόκκινη απ’ την ντροπή συγνώμη παίζοντας την απρόσεχτη και την αφηρημένη.

Έτσι περνούσε την ώρα της. Αυτή ήταν η αγαπημένη της ασχολία όταν έφευγε στην παράλληλη πόλη και δεν είχε μαζί της sudoku. Ειδικά εκείνη τη μέρα όμως, γινόταν πανικός στον σταθμό. Πρώτη φορά είχε τόσο πολύ κόσμο. Γιατί άραγε; Και κυρίως τόσο συνωστισμένο. Γιατί; Μαζεμένοι όλοι γύρω από «την σκάλα της που δεν οδηγεί πουθενά», σαν τα περιστέρια στην Αριστοτέλους στο πλακάκι που μόλις πριν έριξες ψίχουλα. Περνούσαν τα λεπτά. Καθώς άρχισε να εγκλιματίζεται στον χωροχρόνο, περνούσε όλο και λιγότερο ευχάριστα. Το πλήθος της μετέφερε το άγχος του.

Δεν άντεξε και ρώτησε.

«Ήρθε η λύκαινα κοπέλα μου! Που ζεις;»

Ταφ, γιώτα και ερωτηματικά πλημμύρισαν τους νευρώνες της.

Δεν είναι δυνατόν!

Υπάρχει!

Τέσσερα τέσσερα τα σκαλιά. Έφτασε εκεί που δεν είχε παραπάνω. Στο πλατύσκαλό της. Ο κόσμος κάτω έτρεχε πια να εξαφανιστεί αλλά αυτή άλλο κοιτούσε τώρα.

Η λύκαινα.

Η λύκαινα λεχώνα

Η λύκαινα λεχώνα τεράστια περνούσε πάνω απ’ τους ανθρώπους σαν από χορτάρια.

Από-αποσβολώθηκε μόνο όταν κατάλαβε πως προς αυτήν ερχόταν. Οι νευρώνες, οι φλέβες, το αίμα, οι μηροί της, πήραν όλα μαζί φωτιά. Ακόμα και ο φόβος πανικόβλητος έτρεξε να κρυφτεί στα δάκρυά της.

Ελεύθερη πτώση.

Και η σκάλα ως τον θεό.

Τσιμπήθηκε μα δεν ξυπνούσε.

Κι έπεφτε.

Και η ψυχή της την ακολουθούσε όπως στις πτώσεις των ονείρων.

Μα δεν ξυπνούσε.

Στο τέλος όμως έφτασε. Ξαναγύρισε στις πυκνοκατοικημένες γειτονιές ψάχνοντας τις ανάσες της. Προσπάθησε να μοιραστεί τον πανικό της με κάτι μικρά παιδιά κουρελιάρικα. Μα δεν μπορούσε να βγάλει λέξη. Την διευκόλυναν αυτά.

«Για την λύκαινα κάνεις έτσι;

Δεν πειράζει κανέναν.

Μην φοβάσαι.

Εμείς τουλάχιστον δεν την φοβόμαστε.

Κι ας ξέρουμε πως μια μέρα όλους θα μας φάει»

Της ήρθε να ξαναβάλει τα κλάματα. Δεν μπορούσαν αυτά τα παιδιά να τις τα γκρεμίζουν όλα! Και το χειρότερο. Αυτό το «Κι ας ξέρουμε πως μια μέρα όλους θα μας φάει» έκρυβε το χαιρέκακο «ίσως την φάμε κι εμείς όμως».

Έτρεξε ως την πλατεία.

Στο καφενείο ο παππούς σκότωνε με μια μυγοσκοτώστρα κάτι μικρούς ελέφαντες

«Ε άι στο διάολο» είπε και ξύπνησε.

γι’ αυτήν ήταν όλα ένα όνειρο

για άλλους ήταν η σκληρή πραγματικότητα

Αφιερωμένο

Ξέρω κάποια, που αν είχε blog, θα έκανε αυτή την ανάρτηση.

άτοπο

.

.

Κερατέα-καθησυχάστε τον παππού!

enet.gr

από s 10:17πμ, Κυριακή 19 Δεκεμβρίου 2010

(Τροποποιήθηκε 10:49πμ, Κυριακή 19 Δεκεμβρίου 2010)

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=18/12/2010&id=234150


Αργά το βράδυ της Πέμπτης, μια παρέα ηλικιωμένων αναρωτιόταν με παράπονο:

«Πού είναι οι αναρχικοί να μας βοηθήσουν;»,

«Είναι στην Αθήνα τώρα, παππού, αλλά θα έρθουν», τους έλεγαν για να τους καθησυχάσουν.

Μπορεί να είναι απλώς ένας μύθος που γεννήθηκε μέσα στις κινητοποιήσεις των κατοίκων.

Δεκάδες όμως κάτοικοι επιβεβαιώνουν πως μια ομάδα γυναικών προχωρημένης ηλικίας διαμαρτυρήθηκε στον δήμο και στους τοπικούς άρχοντες……

πως έχουν τελειώσει οι μολότοφ

Δευτέρα μεσημέρι.

Μόλις γύρισα από το Q fest

Άυπνη μιας και για τρία βράδια κοιμόμουν μόλις από 2-3 ώρες

Τέλεια μέρα παρ’ όλα αυτά.

Μια τέλεια μέρα τέλη Νοέμβρη…για Αυστραλία...

Any way

Καθώς κατεβαίνεις την Αγ. Σοφίας και βλέπεις την θάλασσα μια τέτοια μέρα, σκέφτεσαι:

«Έχω βιβλίο πάνω μου?»

Ναι!!!

ΑΡΡΕΝΩΠΟΤΗΤΕΣ

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΦΥΛΟ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

QVZINE#4

Έφυγα λοιπόν για νέα παραλία.

(Αυτό το "υπέροχο" αποτέλεσμα της ματαιοδοξίας τοπικών αρχόντων.)

Το αισθητικό της παραλίας μπορεί να μην μου ταιριάζει, αλλά το παρέβλεψα μιας και είχα στο νου μου Την καβάτζα!

Ένα κτίριο, που αν ανέβεις στο «μπαλκόνι» του, βρίσκεις δύο τεράστια παγκάκια, απ’ όπου βλέπεις μόνο θάλασσα.

Σαν να είσαι σε πλοίο...

Σαν…αλλά αυτό είχα…

Το στοίχημα τώρα ήταν να βρω το ένα από τα δύο παγκάκια άδειο.

Ανεβαίνω με όρεξη τα σκαλιά.

Πάλι ναι!!!

Είναι άδειο ένα!

Στο δίπλα κάθεται ένα ζευγάρι. 16 χρονών το αγόρι. 16 χρονών το κορίτσι.

Ανοίγω λοιπόν τον χυμό μου, ανοίγω την μπροσούρα, και αρχίζω να απολαμβάνω το ψυχεδελικό μου μεσημέρι. Με διαλείμματα για να στρίψω τσιγάρο, να χαζέψω την θάλασσα, και να επανέλθω από τις παραισθήσεις που έβλεπα λόγο της κούρασης.

Κάπου μέσα στο δίωρο που έκατσα εκεί, υπήρξε και κάτι άλλο που με ανάγκασε να κάνω διάλειμμα.

Ενώ μέχρι τότε τα δυο παιδιά δεν έκαναν και πολύ φασαρία, η κοπέλα ξάφνου φωνάζει.

«Κόψε τις μαλακίες!»

Σηκώνω τα μάτια μου.

Το αγόρι έχει περάσει έξω από τα κάγκελα του κτιρίου.

Και ρωτάει:

-«Μ’ αγαπάς;»

-«Ναι» απαντά η κοπέλα

το αγόρι αφήνει τα χέρια και γέρνει πίσω.

Τελευταία στιγμή πιάνεται.

Ξαναρωτά:

-«Πόσο;»

-«Πολύ»

Κρέμεται από τα χέρια τώρα και ξαναρωτά:

-«Πόσο πολύ;»

-«Πάρα πολύ»

Περνά μέσα από τα κάγκελα, και αγκαλιάζονται ξεκαρδισμένοι στα γέλια.

Πέραν του ότι από την αρχή γελούσαν, και φαινόντουσαν τόσο σίγουροι γι’ αυτό το παιχνίδι και την ευτυχία που γέμιζε ο ένας την άλλη και η μία τον άλλο, οι σκέψεις μου πήγαν και λίγο παραπέρα. Μέσα από συνειρμούς δικών μου καταστάσεων, και από αυτά που διάβαζα και μέσα στην μπροσούρα περί αρρενωπότητας.

Και αναρωτήθηκα.

Αν δεν γελούσαν και εκείνη τη στιγμή χώριζαν;

Ποιος θα ήταν ο διάλογος και το αποτέλεσμα;

Και το δυσκολότερο.

Αυτό το «Πάρα πολύ» της κοπέλας θα το μετανιώσει ποτέ άραγε;

Αυτά για απόψε

φιλούρες

Δεξαμενή

Να τι παθαίνει κανείς στις δύο η ώρα…

Χώρος μέσα στον οποίο φυλάμε υγρά, νερό βρόχινο, λάδι, καύσιμα (βενζίνη, πετρέλαιο) κλπ.

Το σχήμα, το μέγεθος και το υλικό από το οποίο κατασκευάζονται οι δεξαμενές εξαρτάται κυρίως από το τι θέλουμε να αποθηκεύσουμε μέσα σε αυτές. Είναι φανερό ότι η δεξαμενή πρέπει να διατηρεί ότι της βάζουμε μέσα για αποθήκευση και να μην αλλοιώνει τη χημική του σύσταση.

Με τις δεξαμενές κυρίως έχει λυθεί το πρόβλημα της ύδρευσης πολλών πόλεων, χωριών, ακόμα και σπιτιών απομονωμένων, όπου αποθηκεύεται νερό βρόχινο ή άλλης προέλευσης. Για την ύδρευση των πόλεων και χωριών χτίζονται τεράστιες τσιμεντένιες δεξαμενές σε ψηλά σημεία, π.χ. πάνω σε λόφους και έτσι το νερό φτάνει σε όλα τα σημεία του δικτύου ύδρευσης με την απαιτούμενη πίεση. Επίσης πολλά σπίτια σε τόπους που δεν υπάρχει δίκτυο ύδρευσης έχουν ιδιωτικές δεξαμενές.

Άλλο είδος δεξαμενών είναι οι κολυμβητικές (πισίνες), όπου συνήθως γίνονται οι κολυμβητικοί αγώνες.

Υπάρχουν και δεξαμενές ψαριών, δηλαδή χώροι περιορισμένοι μέσα στους οποίους γίνεται εκτροφή ψαριών (ιχθυοτροφεία).

Όλα τα πλοία έχουν συστήματα ολόκληρα δεξαμενών που καθεμιά απ' αυτές εξυπηρετεί έναν ορισμένο σκοπό. Υπάρχουν δηλαδή δεξαμενές καυσίμων, δεξαμενές έρματος, δηλαδή δεξαμενές που γεμίζουν κατά βούληση με θαλάσσιο νερό για καλύτερο ερματισμό, δυο δεξαμενές ζυγοστάθμισης, μία στην πλώρη και μία στην πρύμνη, τις οποίες γεμίζουν όσο θέλουν για να ρυθμίζουν τη συμπεριφορά του πλοίου, στεγανές δεξαμενές, δηλαδή στεγανοί διάδρομοι για να μπορεί κανείς να πηγαίνει στα απρόσιτα σημεία του σκάφους, δεξαμενές πόσιμου νερού, δεξαμενές τροφοδοτικού νερού (απεσταγμένου νερού για τους ατμολέβητες) και άλλα είδη δεξαμενών.

Τέλος σαν δεξαμενή πλωτή αναφέρεται η εγκατάσταση των ναυπηγείων μέσα στην οποία γίνονται οι επισκευές των πλοίων. Η πλωτή δεξαμενή είναι πλατφόρμα με διπλά τοιχώματα και μέσα κενό που η τομή της έχει σχήμα ανάποδου Π.

Έχει βαλβίδες από τις οποίες, με τη βοήθεια αντλιών, μπορεί να αδειάζει ή να γεμίζει το εσωτερικό της με θαλάσσιο νερό. Όταν είναι γεμάτη νερό, ο πυθμένας της βρίσκεται βυθισμένος στη θάλασσα. Τότε μπορεί ένα πλοίο πλέοντας να μπει μέσα στη δεξαμενή. Όταν το πλοίο μπει μέσα, τότε οι αντλίες αδειάζουν το εσωτερικό της δεξαμενής από το νερό και έτσι η δεξαμενή επιπλέει μαζί με όλο το πλοίο, οπότε είναι δυνατό να το επισκευάσουν. Κατά μήκος του πυθμένα της δεξαμενής υπάρχουν στηρίγματα, συνήθως ξύλινα για καλύτερη στήριξη του πλοίου. Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλές τέτοιες δεξαμενές και προγραμματίζονται να γίνουν κι άλλες. Έχουν κατασκευαστεί σήμερα δεξαμενές ικανές να δεχτούν και τα μεγαλύτερα πλοία του κόσμου. Η ισχύς των πλωτών δεξαμενών χαρακτηρίζεται από την ανυψωτική τους ικανότητα.

...δύο το βράδυ ε...

what queer fest?

Ενημερώνω…

Για να μην πει κανείς πως δεν ήξερε…

Τα λέμε στο q-fest λοιπόν!

Βρε μπας και χάσαμε ήδη;

Ποιος είπε πως κάποιοι από εμάς δεν θα προλάβουμε να πάρουμε σύνταξη;

Ποιος διαρρέει δεξιά και αριστερά πως όσο κι αν δουλεύουμε, ειδικά στις σκατοδουλειές που οι περισσότεροι /ες δεν κολλάν ένσημα πριν τα 28 (και ποτέ τα αληθινά), δεν θα καταφέρουμε ποτέ να συγκεντρώσουμε τα απαραίτητα;

Και τέλος πάντων.

Ποιος ασυνείδητος λέει στους προλετάριους και στις προλετάριες πως το κράτος πρόνοιας πέθανε και πως δεν έχουμε πλέον σύστημα υγείας;

Ρε τα άτομα που έχουν τις τύχες μας στα χέρια τους είναι μπροστά…

Πολύ μπροστά…..

Ούτε που τους βλέπουμε…

Αφού μας έχουν εξασφαλίσει τη ζωή, μας επιφυλάσσουν και τον θάνατο

Τρέξτε να ψηφίσετε!

3 τα ενδεχόμενα!

Πρώτο ενδεχόμενο.

Η κρίση στον κτηματομεσιτικό τομέα έχει φτάσει σε όρια που ακόμα (και κακώς) δεν έχουμε αντιληφθεί. Οι ιδιοκτήτες ακινήτων είναι οι πρώτοι στους οποίους η κρίση όχι μόνο πέρασε απ’ το στομάχι τους, αλλά κατέλαβε και τον ψυχισμό τους. Εάν το παρακάτω παράδειγμα είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου, πιστεύω και το δημοσιοποιώ από αυτό το ταπεινό blog πως στα επόμενα χρόνια τα γεγονότα θα μας ξεπεράσουν. Τα σημάδια αυτής της κατάστασης, πρέπει άμεσα να τα επεξεργαστούμε, γιατί εάν ισχύει το πρώτο αυτό ενδεχόμενο, έχουμε βρει το επαναστατικό υποκείμενο που τόσα χρόνια ψάχνουμε. Τους ιδιοκτήτες ακινήτων.

Δεύτερο ενδεχόμενο.

Ο συντάκτης της παρακάτω αγγελίας, έχει κουραστεί να απαντά σε ενοχλητικές και βαρετές ερωτήσεις. Δεν θέλει ρε παιδάκι μου να τον παίρνεις τηλέφωνο και να τον ζαλίζεις. Αν θες, σκέψου το…και στείλε του ένα sms πως το γουστάρεις το σπιτάκι, και να σου στείλει με courier τα κλειδιά και το συμβόλαιο.

Τρίτο ενδεχόμενο

Ο συντάκτης της παρακάτω αγγελίας σπάει πλάκα και τον ευχαριστούμε…!!!

Αφιερωμένο στον φανατικό αναγνώστη.

Στον εξ' όλης και προώλης.

Τ

thanks!

Δεν φοβάμαι πια!

Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να ξεπεράσω τον παιδικό φόβο μου.

Πολλά χρόνια φόβου, κάμποσα χρόνια που δεν προβαλλόταν η φρουτοπία στην τηλεόραση, και ένα τυχαίο γεγονός που συνέβη σήμερα το πρωί, είναι οι λόγοι που γράφω αυτή την ανάρτηση.

Βλέπετε ανήκω στην κατηγορία παιδιών που μεγάλωσαν με στρουμφάκια, τομ και τζέρι, χελωνονιντζάκια, και θάντερκατς…

Όσο τρομακτικός κι αν ήταν ο «Μάμρα» στους θάντερκατς, φρόντιζα να κλείνω για λίγο τα μάτια μου στις σκηνές που έβγαινε (χωρίς να με βλέπουν οι γύρω και με πουν φοβιτσιάρα), και έτσι κατάφερνα να βλέπω αυτό το μικιμάου χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα.

Οι στιγμές όμως που άλλαζα πανικόβλητη κανάλι, ήταν όταν έπεφτα πάνω σε κουκλοθέατρο.

Και η ερτ είχε πολλά τότες…

Τερατόμορφες κούκλες, απότομες κινήσεις και στριφογυρίσματα πλασμάτων που δεν ήταν μικιμάου, αλλά κάτι άλλο…από υλικά αληθινά…υφάσματα σαν αυτά που είχαμε κι εμείς στο σπίτι…που μπορεί να ζωντάνευαν από στιγμή σε στιγμή…και αυτός ο Κώστας ο Σκώκος…αχ αυτός ο σατανικός αφηγητής της φρουτοπίας…μα είναι φωνή αυτή για παιδικό; Πείτε μου! Εγώ φταίω;

Και δεν ήμουν φοβιτσιάρα…

ούτε οι απότομοι θόρυβοι με τρόμαζαν ποτέ, ούτε το σκοτάδι.

Η ηλεκτρική σκούπα μόνο, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία…

Άρα;;;…άρα ποιος έφταιγε; ΜΑ Η ΦΡΟΥΤΟΠΙΑ ΦΥΣΙΚΑ!

Μ αυτά και μ΄ αυτά που λέτε δεν μπορούσα με τίποτα να παρακολουθήσω αυτή τη σειρά. Αργότερα βέβαια που μεγάλωσα, δεν με απασχολούσε ιδιαίτερα αυτός ο φόβος, μιας και είχα ξεκαθαρίσει πως ότι μας δείχνει η τηλεόραση είναι ψέματα…Είχα αφήσει λοιπόν στην τύχη το αν θα έπεφτα ποτέ πάνω σε κάνα επεισόδιο, και υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως θα καθόμουν με ευχαρίστηση να το δω.

Σήμερα το πρωί λοιπόν, ήταν αυτή η μέρα. Αφού γύρισα σπίτι μετά από μια πρωινή ξενάγηση σε όλους τους ορόφους του Ι.Κ.Α., άνοιξα την τηλεόραση και να σου η φρουτοπία!

Ομολογώ πως ξεράθηκα στο γέλιο!

Ήταν το παρακάτω επεισόδιο, και ήταν ξ ε κ α ρ δ ι σ τ ι κ ό !

Δεν έχω ακούσει ποτέ τόσες παραφράσεις λέξεων και εκφράσεων μαζεμένες, με βάση τη λέξη μήλο ή οποιαδήποτε άλλη τέλος πάντων…

Απολαύστε το!

Εγώ τουλάχιστον…ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΙΑ!

Μου πέρασε απ’ το μυαλό ομολογώ πως το σενάριο θα μπορούσε να το είχε γράψει και γνωστή παραφράστρια που κυκλοφορεί ανάμεσά μας. Ή τουλάχιστον θα κυκλοφορεί μόλις γίνει καλά…

Γκρίνια γκρίνια γκρίνια! Ή μήπως όχι;

Αγαπητοί ταρίφες και λοιποί οδηγοί, λατρευτοί μου συμπολίτες, βιαστικοί καταναλωτές, σκυθρωπές εργαζόμενες και ανέμελοι φοιτητές

Πρέπει να σταματήσει η βροχή για να γεννηθεί μια πιθανότητα να αλλάξει η μουτσούνα μου όταν με συναντάτε στο δρόμο!

3 ολόκληρες μέρες τώρα, όχι 80 ελέφαντες, αλλά 800 εκατομμύρια μαμούθ μου κατουράν τα μούτρα ασταμάτητα! Δεν είναι συννεφιά αυτό το πράγμα! Και δεν είναι μόνο η βροχή και η μουντήλα που γειώνουν την όποια αυτοπεποίθηση τολμά να γεννηθεί, αλλά και η λασπούρα που σηκώνουν τα προπορευόμενα οχήματα και έρχεται και κολλάει που αλλού…στα μούτρα μου! (Μόνο στα δικά μου; Όχι φυσικά! Για να μη με λες και υπερβολική…)

Είναι η περίοδος που όταν πλησιάζει το σούρουπο, νιώθεις πως έχεις κοντύνει μισό μέτρο. Η αντιστρόφως ανάλογη σχέση «καλού εξοπλισμού/ ευκολία κίνησης» κάνει τη ζωή σου κόλαση, και έτσι μουσκίδι, με ενάμιση κιλό κράνος, μπότες, μπουφάν και 15 κιλά ρούχα γίνεσαι το αγαπημένο παιχνιδάκι της βαρύτητας.

Είναι η περίοδος που αν ακούσεις λέξη για τον κίνδυνο λειψυδρίας προσφέρεσαι αυτοβούλως να σε στύψουν. Και θα ‘ναι μακρύς ο χειμώνας...

Αλλά αγαπητοί και αγαπητές μου αναγνώστες και αναγνώστριες, ο σκοπός αυτής της ανάρτησης δεν είναι να γκρινιάξω!

Αλήθεια!

Μην βιασθείτε να με κακοχαρακτηρίσετε!

Περνάω πολύ καλά!

Όλες αυτές οι συνθήκες με διατηρούν συνεχώς έτοιμη, γεμάτη πάθος και νεύρο!

Και ναι!

Με γεμίζουν και με έμπνευση για να διατηρώ κι αυτό το κακόμοιρο blog ζωντανό!

Σας έχω 3 αρκετά δύσκολες ερωτήσεις, που προφανώς για να απαντηθούν, θέλουν τις συμβουλές έμπειρων πακετάδων και courier της Θεσσαλονίκης. Το έπαθλο του παρακάτω κουίζ λοιπόν θα είναι τι άλλο από μια δωρεάν ξενάγηση στη νεκρόπολη (με δικιά σας ομπρέλα), κι ένα ξυραφάκι για να κάνετε ότι θέλετε (όχι πάνω μου φυσικά)

Ερώτηση πρώτη

Είστε με παπάκι στο σημείο Ιασωνίδου με Εγνατία, και θέλετε να περάσετε απέναντι και προς τα δεξιά στην Πατριάρχου Ιωακείμ. Πως θα το κάνετε με την προϋπόθεση πως πρέπει να είστε ΚΑΘ’ ΟΛΑ νόμιμοι/ες;

Ερώτηση δεύτερη

Σε ποια σημεία η Αγίου Δημητρίου γίνεται διπλής κατεύθυνσης;

Ερώτηση τρίτη

Σε ποιες δύο κεντρικές παράλληλους της πόλης εάν τραβήξουμε μια νοητή κάθετη γραμμή που θα τις ενώνει, τυχαίνει να τις ενώνει στον κοινό και για τις δύο αριθμό 111;

Σημείωση: εδώ θα βρείτε ένα χρήσιμο εργαλείο για την έρευνά σας.

καλή έρευνα λοιπόν, και καθώς θα ξεχυθείτε στην πόλη για τις απαντήσεις, παρακαλώ να σέβεστε ο ένας τον άλλο, και τους γύρω σας.

ξεναγός νεκρόπολης

και καθώς διακλαδώνομαι στις διακλαδώσεις της πόλης

και πολλές φορές σιγοτραγουδώ το 7:15 των εντροπία

τέτοιες πορείες ονειρεύομαι

φιλιά

και να με συμπαθάτε!

μούδιασμα

Δύσκολοι καιροί για γράψιμο.

Ναι ναι…

Ξέρω…

Συχνά ξεκινώ έτσι, αλλά είναι δύσκολοι.

Για να γράψεις κάτι ολόδικό σου, πρέπει να είσαι και ψιλοσκατά…

Άλλη μια μέρα που μου έφυγε μέσα απ’ τα χέρια όμως τελειώνει, και έχω πλέον συλλογή από δαύτες.

Είναι ψιλοσκατά φάση…δε λέω…να σου φεύγουν έτσι οι μέρες…

Αλλά εκεί είναι που στεριώνουν μέσα σου τα μικρά όμορφα πραγματάκια.

Που ζυγίζουν τόσο λίγο.

Και σου λεν πως όσο σκατά κι αν πάει η φάση, δεν θα σου είναι βάρος ούτε η παρουσία τους, ούτε η απουσία τους.

Τα μικρούλια τοσοδούλικα πραγματάκια είναι αυτά που τελικά ρίχνονται με τα μούτρα να καθαρίσουν για πάρτη σου.

Ένα γλυκό πρωινό ξύπνημα…

Ένα πρωινό της κακιάς ώρας πλην όμως για το καλημέρα της μέρας σου…

Μια ταινία πριν κοιμηθείς…

Κι όλ’ αυτά με δημιουργική διάθεση πάντα…

είναι ψιλομονόδρομος

για να μην μας παίρνουν από κάτω εντελώς

οι ψιλοσκατά φάσεις…

άντε…

μμμμμ……

νομίζω είναι το πρώτο αισιόδοξο που γράφω…

ρε μπας και το χάνω σιγά σιγά…