Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012

στερνό κι άτοπο


.







Να μην ξαναβγείς
Τα μικρά συνηθισμένα
Μεγαλώνουν το χρέος
Κρύψου καλά και μην φανερωθείς

Θνητόρατη κράτα τη μοναξιά
Μέτρα τους χτύπους να σε πάρει ο ύπνος
Τους χτύπους της καρδιάς σου
Κράτα σφιχτά τη μοναξιά σου

Μάθε καλά να κολυμπάς
Νομίζω επιπλέεις
Στο μικρό σου Pearl Harbor
Το αν κολυμπάς πρέπει να ξέρεις




Μονάχα τους περαστικούς
Που με ρωτούν για δρόμους
Μπορώ χωρίς θάνατο
Να βοηθώ να φύγουν












Τι να ΄ναι άραγες εφτά και κάτι λεπτά
Έναν χρόνο μετά





Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

Χειμώνας ξανά

.






Η μετ’ αποδοχών τελείωσε
Ανώφελος ο μίτος για την επιστροφή αυτή
Ιμάντες ασφαλείας απαιτούνται
Μα δεν έχει γοητεία η πτώση έτσι
Και
.
.
.
.
.
Πέφτω
.
.
.
.
.
Και 
Με την άκρη του ματιού μου
Παρατηρώ τα πλάσματα
Που μπουσουλώντας περιεργάζονται
Πεδία ορατότητας απόντων
Καμβάδες και σκάφη
Περιεργάζονται

Σσσσσσσσσσσσσς
Δεν πρέπει να με ακούσουν. Να με δουν
Κάθετη στάση
Τα χέρια στο στήθος
Ακόμα να φτάσουμε









.