όλοι και όλες στις πορείες αλληλεγγύης του Σαββάτου
για την βίλλα αμαλίας
για την σκαραμαγκά
για τον 98fm
για το στέκι στην ασοεε
για την κατάληψη δέλτα
για όλους τους χώρους μας που ενοχλούν τον άθλιο πολιτισμό του εμπορεύματος
για εμάς
σύντροφοι
για τις καρδιές μας που χτυπάν πια στον ίδιο ρυθμό
και λυσάν για ελευθερία
για τα βλέμματά μας που λενε "Εδώ είμαστε σύντροφοι. Μαζί."
αν σας καίγονται τα λαμπάκια, διαβάστε εδώ, για το τί ισχύει με κάποια ζητήματα της δεη, και για κάποιες σκέψης της Μηχανής επί του συλλογικού του ζητήματος.
ράφια θέλει παλέτες έχουμε μαδέρια κάτω απ' τον πάγκο τον υδραυλικό τηλέφωνο σέγα δραπανοκατσάβιδο έφυγαν και τα απαίσια μπλε πλαστικά απ' τους τοίχους κουτσά στραβά έχουμε και λάτζα βαψήματα και πιτσιλιές γωνίες βίδες και πατέντες άπειρες πατέντες! η αυτοοργάνωση είναι ένα ταξίδι στον κόσμο της πατέντας και η συλλογική δουλειά ένα ταξίδι στο μέλλον και μη φανταστείς αν έρθεις την πέμπτη στο μπαρ τίποτα δεν θα βρεις τελειωμένο τα πάντα συνεχίζονται και το πιθανότερο η μουσική να μην σ' αρέσει μα τα πάντα συνεχίζονται
Το Σάββατο 5 Φλεβάρη 2011, όλοι οι εργαζόμενοι της μπούκας Θεσσαλονίκης, προχωρήσαμε σε στάση εργασίας. Οι λόγοι της απόφασής μας για στάση ήταν συγκεκριμένοι, όπως συγκεκριμένη ήταν και η στάση της εργοδοσίας τον τελευταίο χρόνο. Παρακάτω θα προσπαθήσουμε να περιγράψουμε την πορεία των πραγμάτων που λάμβαναν χώρα στην επιχείρηση παρουσιάζοντας τα γεγονότα, όπως επίσης και την στάση μας ως εργαζόμενοι απέναντι σε αυτά. Με αυτό τον τρόπο θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε το τοπίο γύρω από την συγκεκριμένη επιχείρηση και να παρουσιάσουμε την πραγματικότητα από την πλευρά των εργαζομένων.
Από τον περσινό Φλεβάρη 2010 η εργοδοσία προχωρούσε σε κινήσεις που είχαν σε γενικές γραμμές και σε τελική ανάλυση έναν στόχο και ένα αποτέλεσμα. Ο στόχος φυσικά ήταν να αυξηθούν/ διατηρηθούν τα κέρδη, και το αποτέλεσμα να την πληρώνουν οι εργαζόμενοι. Έγιναν περικοπές στις ώρες, περικοπές στα πόστα, περικοπές στα ένσημα, και όλα αυτά με τα γνωστά προσχήματα. «Δεν βγαίνουμε, χρωστάμε, όλοι μαζί πρέπει να ζοριστούμε». Απλήρωτες υπερωρίες, σε περιπτώσεις υπεργασία, εικονικές συμβάσεις, ωράρια λάστιχο και προγράμματα σύμφωνα με το καλύτερο ρολάρισμα του μαγαζιού, απειλές πτώχευσης, και συνεχόμενες απαιτήσεις, είναι απλά ακόμα μερικά κομμάτια που συνέθεταν την πραγματικότητα, και συνέβαλαν στην όξυνση των σχέσεων και στην ρήξη. Δεν θα επιχειρήσουμε εδώ να επιχειρηματολογήσουμε πάνω στα αυτονόητα. Αυτά άλλωστε ακούγονται σε όλα τα μαγαζιά που κινούνται σε αυτήν την εις βάρος των εργαζομένων κατεύθυνση για την αύξηση/ διατήρηση των κερδών τους, ειδικά με την πρόφαση της «κρίσης».
Όλα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με αντιεπαγγελματικές συμπεριφορές και προκλήσεις από την μεριά της εργοδοσίας, οδήγησαν στην παραίτηση πέντε συναδέλφων μας, μιας και η πραγματικότητα δεν άφηνε και πολλά περιθώρια, όπως επίσης και γιατί ο αξιακός κώδικας του καθενός καθορίζει και την στάση του, πράγμα πλήρως κατανοητό και σεβαστό. Εν τέλη λίγο πριν το καλοκαίρι, φτάσαμε να συνεχίζουμε να εργαζόμαστε οκτώ συνάδελφοι οι οποίοι αποφασίσαμε να κινηθούμε συλλογικά απέναντι στην εργοδοσία, αν και καιρό πριν δουλεύαμε χωρίς τέτοια διάθεση, «απονήρευτοι», μιας και η δουλειά πήγαινε καλά και η εργοδοσία δεν είχε κάποιο λόγο να φανερώσει τις διαθέσεις της. Φυσικά βέβαια η στάση μας μεταλλασσόταν με τον καιρό, μιας και η αδιαλλαξία της εργοδοσίας μας ωθούσε όλο και περισσότερο στα άκρα. Φράσεις, στάσεις, απαιτήσεις, κατηγορίες και νέες κινήσεις εναντίον μας ήταν και είναι αιτίες σκλήρυνσης της στάσης μας. Για παράδειγμα, πριν το καλοκαίρι, σε μια προσπάθεια για φρενάρισμα της κατρακύλας κάναμε πρόταση για κολεκτιβοποίηση της επιχείρησης με δικούς μας όρους που τους γνωστοποιήσαμε στην εργοδοσία, έχοντας στόχο να κάνουμε ξεκάθαρο πως αν είναι να μοιραστούμε την χασούρα, θα έχουμε κι εμείς λόγο για το μαγαζί. Η απάντηση σε αυτήν την πρόταση ήρθε το Σεπτέμβρη, και ήταν διαφωτιστική. Περαιτέρω μειώσεις ωρών, περικοπές στους μισθούς και αδιαλλαξία. Σε αυτή τη συνθήκη, μετά από κουβέντα αποφασίσαμε να συνεχίσουμε να δουλεύουμε σε μια απογυμνωμένη πλέον συνθήκη αφεντικών-εργατών, και εξηγούμαστε χωρίς να απολογούμαστε.
Η μισθωτή εργασία για βιοποριστικούς λόγους είναι μια εκβιαστική πραγματικότητα που δύσκολα αφήνει περιθώρια. Συνεχίσαμε να δουλεύουμε ενωμένοι απέναντι στην εργοδοσία, συνδιαμορφώνοντας τις κινήσεις μας, κάνοντας το πρόβλημα του ενός εργαζόμενου πρόβλημα όλων διεκδικώντας τα αυτονόητα, με γνώμονα την αλληλεγγύη και την συναδελφικότητα να διαποτίζουν τις σχέσεις μας. Είναι μια εμπειρία που μας δυνάμωσε, μας ένωσε, μας ωρίμασε και συνεχίζει να το κάνει. Όλη αυτή η διαδικασία αλληλεγγύης, συνδιαμόρφωσης και αγώνα αποτελεί για εμάς μια συνειδητή πολιτική επιλογή.
Σίγουρα υπάρχουν αντιφάσεις, σίγουρα μπορεί να προκύψουν ερωτήματα, αλλά αυτό που έχουμε να πούμε είναι πως στην πράξη τις/τα αντιμετωπίζουμε. Η διαδικασία της οργάνωσης των εργαζομένων, ειδικά όταν στόχος είναι η αξιοπρεπής στάση και όχι ο κανιβαλισμός, δεν είναι μια υπόθεση που επιδέχεται κάποιο φόρεμα διαχρονικής επαναστατικής στάσης, εφαρμοσμένης και επιτυχημένης. Κάθε περίπτωση σε κάθε εργασιακό χώρο είναι ιδιαίτερη και μόνο έτσι μπορεί να αντιμετωπιστεί. Δεν υπάρχουν πεπατημένες γιατί πολύ απλά δεν τις βλέπουμε να ανθίζουν. Ανακαλύπτουμε τον δρόμο του αγώνα αγωνιζόμενοι. Έτσι για μας ήταν επιλογή να σεβαστούμε ο ένας τις ταχύτητες του άλλου, για να προχωράμε μαζί διεκδικώντας, με αμοιβαίες υποχωρήσεις όσων αφορά την στάση μας καθιστώντας την έτσι όσο πιο συλλογική γίνεται. Γιατί πολύ απλά έτσι βλέπουμε τα πράγματα να προχωρούν.
Τους τελευταίους μήνες, απ’ τον Σεπτέμβρη και μετά απ’ όπου έγινε απόλυτα ξεκάθαρο το τοπίο με συγκεκριμένες συμφωνίες με την εργοδοσία και μια «νέα εποχή» να ξεκινά, βρεθήκαμε αντιμέτωποι ξανά με λόγια μεγάλα, και εκδικητικές στάσεις. Αντιεπαγγελματικές συμπεριφορές από την πλευρά των αφεντικών, αθέτηση των συμφωνιών, μια συνεχής λογική του στυλ «όποιος δεν θέλει να δουλεύει έτσι, να φύγει», μιας και βολεύει την εργοδοσία να παραιτηθείς από τα δικαιώματά σου και την εργασία σου. Συστηματική και εκδικητική αργοπορία πληρωμών χωρίς καμιά προειδοποίηση, κάνοντας δύσκολη ακόμα και τη διαβίωσή μας. Στην πραγματικότητα διεκδικούμε συνεχώς να πληρωθούμε τα δεδουλευμένα. Αργοπορία καταβολής δώρων και των όποιων επιδομάτων, (τα οποία καμία σχέση δεν έχουν με αυτά που πραγματικά δικαιούμαστε) με τουλάχιστον αστεία επιχειρήματα που λίγο πολύ λένε πως έτσι είναι τα πράγματα, και όλα είναι καλά.
Για όλους αυτούς τους λόγους και για πολλούς άλλους, σήμερα Παρασκευή 11 Μαρτίου 2011 προβήκαμε σε καταγγελία στην επιθεώρηση εργασίας για να διεκδικήσουμε τα δεδουλευμένα. Και ταυτόχρονα προχωρούμε σε επίσχεση εργασίας, αρνούμενοι να προσφέρουμε άλλο εθελοντικά την εργασία μας στην εν λόγω επιχείρηση υπό αυτές τις συνθήκες, καθιστώντας παράλληλα δημόσια ξεκάθαρη τη θέση μας.
Αύγουστος 2010, Προσκυνητές Ροδόπης. Σε κατάσταση σοκ από τους ομαδικούς βιασμούς που υπέστη, εντοπίστηκε 36χρονη γυναίκα από την Βουλγαρία. Η νεαρή γυναίκα δούλευε ως οικιακή βοηθός σε σπίτια στην περιοχή, όταν έπεσε στα χέρια κάποιων που την κρατούσαν έγκλειστη, την κακοποιούσαν συστηματικά και με ξυλοδαρμό την εξανάγκαζαν να εκδίδεται, ενώ της αφαιρούσαν όλα τα χρήματα. Ένα ολόκληρο χωριό, οι Προσκυνητές, γνώριζε τι συνέβαινε αλλά κανείς δεν μιλούσε.
Αύγουστος 2010, εκπομπή στην κρατική τηλεόραση ΕΡΤ. «Δεν καταλαβαίνω γιατί ο βιαστής είναι πιο κακός άνθρωπος από την κοπέλα που βγάζει τα βυζιά της έξω και προκαλεί. Τη βία ζητάει η ίδια, θέλει να τη βιάσουν»…«δεν καταλαβαίνω γιατί η Αστυνομία πιάνει τον άνθρωπο που τη βίασε και δεν πιάνει αυτή την ίδια που τον προκαλεί, αφού η φύση τον σπρώχνει νατο κάνει αυτό». Κώστας Τσόκλης, εικαστικός
Στην ελληνική, πατριαρχική, σεξιστική, ρατσιστική κοινωνία ο βιασμόςκαι η υπεράσπισή του δεν αποτελούνακραία εξαίρεση,«μεμονωμένα περιστατικά »που αφορούν«ορισμένες γυναίκες». Ας τελειώνουμεμε τιςαυταπάτες. Ο βιασμός συνδέεται με την ευρύτερη θέση των γυναικών μέσα σ έναν εξουσιαστικό, καπιταλιστικό και πατριαρχικό κόσμο. Ο βιασμός, και μάλιστα επί πληρωμή, με τη μορφή καταναγκαστικής πορνείας – δουλεμπορίου (trafficking) αποτελεί καθημερινότητα για εκατομμύρια γυναίκες . Η γυναίκα νοείται ως αντικείμενο, ως σεξουαλικό εμπόρευμα, πάνω στο οποίο ο άντρας φτάνει να έχει δικαίωμα ζωής και θανάτου. Η σεξουαλικοποιημένη βίααποτελεί την πιο ωμή μέθοδο επιβολής και συντήρησης της ανδρικής κυριαρχίας πάνω σε "υποτιμημένα σώματα", σε "σώματα χωρίς σημασία". Ο βιασμός είναι μια καλλιεργημένη κοινωνικά αντρική φαντασίωση και όχι μια επιθυμία της "γυναίκας θήραμα".
Nα σταματήσουμε το σύγχρονο κανιβαλισμό στα γυναικεία σώματα.
Να σπάσουμε τη σιωπή για τις χιλιάδεςγυναίκες που φυλακίζονται, βιάζονται και βασανίζονται δίπλα μας.
"10 χρόνια ραδιουργούμε ενάντια στον πολιτισμό του χρήματος, του εμπορεύματος, των θεαματικών διαδικασιών, της μοναξιάς, της αστυνομίας, του ρατσισμού και του σεξισμού, της κάθε είδους πρέζας και νάρκωσης"
«η τελική μορφή και δομή του έντυπου ελπίζουμε να μην υπάρξει ποτέ. Γιατί θέλουμε για το έντυπο, το ίδιο που θέλουμε και για την κατάληψη: να εξελίσσεται, να είναι ζωντανό, να είναι ανοιχτό, και πάνω απ’ όλα να βρίσκεται στο δρόμο…»
αυτό είναι κάτι που γράφτηκε στο τεύχος μηδέν του εντύπου της κατάληψης.
Τεύχος που μόνο ένα "αδερφάκι" κατάφερε να αποκτήσει…
Κάποιοι θα πουν
Εμ…έτσι είναι…θέλει πείσμα ένα έντυπο…δεν είναι παιχνιδάκι
Μια πιο μετριοπαθής προσέγγιση μπορεί να πει πως
ντάξη…τα παιδιά με τον έναν η τον άλλο τρόπο, έξι χρόνια τώρα υπάρχουν στην πόλη.
Η αλήθεια μας, με το άλφα μικρό όμως
βρίσκεται κάπου κοντά σε αυτές τις δυο οπτικές, και σε καμιά δεκάρα άλλες.
Οι τρόποι που διαλέγουμε τόσα χρόνια για να μιλήσουμε έχουν πάντα το βασικό χαρακτηριστικό της αμεσότητας. Και αυτό είναι το συστατικό που εν τέλη μας ενώνει. Η ανάγκη μας για κίνηση. Η τάση μας για κάλυψη μέρους του κενού που δημιουργείται από την εκκωφαντική σιωπή που ακολουθεί την επέλαση της κυριαρχίας στο κοινωνικό πεδίο. Ενάντια στην απάθεια και την παραίτηση που προωθεί η ηθική του «κοιτάω την δουλειά μου», ή στον αποπροσανατολισμό των κάθε λογής θεσμικών βαλβίδων εκτόνωσης την γενικευμένης οργής και ανάγκης για αδιαμεσολάβητη δράση.
Με τα σταθερά, βαρετά πολλές φορές, βήματα, με μια αφίσα, ένα κείμενο, μια μικροφ
ωνική , μια άμεση δράση, προσπαθούμε κάθε φορά να ανοίγουμε τα ζητήματα.
Όλες οι «προβληματικές» αυτών των κινήσεων βρίσκονται συνεχώς σε συνδιαμόρφωση, όλα τα «θετικά» προσπαθούμε να τα διασφαλίζουμε και να κρατάμε το κερδισμένο έδαφος χωρίς αυταπάτες, και πάντα στο κέντρο των κινήσεών μας να βρίσκεται η συνδιαμόρφωση ενός πολιτικού σκεπτικού, βασικό συστατικό για να προκύψει η οποιαδήποτε δράση .
Στην κατάληψη της terraincognita, τα θέλαμε και
τα θέλουμε όλα. Το πείραμα της ανεξερεύνητης γης, το τραβήξαμε στα άκρα. Και συνεχίζουμε να το τραβάμε γιατί ξέρουμε πως ποτέ δε θα το φέρουμε στα μέτρα μας.
Έξι χρόνια τώρα, αναζητούμε και δεν μηχανευόμαστε τρόπους, έτσι ώστε το βίωμα να
μετατρέπεται συνεχώς σε στέρεο έδαφος. Ένα έδαφος που οι λέξεις αλληλεγγύη, αυτοοργάνωση, αντίσταση, συντροφικότητα, θα καλλιεργούνται σαν τους πιο πολύτιμους σπόρους. Αναζητούμε τρόπους έτσι ώστε το έδαφος αυτό να μας ανατροφοδοτεί συνεχώς με νέα βιώματα που θα εμπεριέχουν κάθε φορά και λιγάκι παραπάνω απ’ τον ουτοπικό μας άλλο κόσμο.
Εδώ
δεν αναπολώ, ούτε αποτιμώ κάτι.
Γιατί ότι γίνεται, αν δεν είναι για καλό, σίγουρα σε καλό βγαίνει αν τα συμπεράσματα μας τα βγάζουμε μέσα από την ζύμωση με στόχο να πάμε τα πράγματα μπροστά, μέσα από χιλιάδες κύματα και άλλες τόσες συνελεύσεις της Τετάρτης.
Το σκληρό και παράλληλα πολιτικό είναι σίγουρα το εξής.
Δεν έχει σημασία ούτε η Τετάρτη ούτε οι τοίχοι.
Το σίγουρο όμως είναι πως όλα εδώ παίζονται.
Στο τώρα.
Στην καθημερινότητάμας.
Στον καθημερινό αγώνα που δίνουμε με όλες τις δυνάμεις μας.
Στην συνέπεια που χαρακτηρίζει τον λόγο και την πράξη του καθένα και της καθεμιάς μας,
και όλων μας μαζί.
Αυτά τα πρόχειρα πραγματάκια τα έγραψα για κάτι συγκεκριμένο…
Πολλά έχουν ακουστεί για τις αποκαλύψεις των διαδικτυακών μ.μ.ε. και των blogs. Ακούσαμε και διαβάσαμε σαβούρες και σαβούρες για δήθεν στοιχεία, γιάφκες, σκανδαλώδεις εκδόσεις βιβλίων, χαμηλούς ύποπτους φωτισμούς στα σπίτια των αιμοσταγών τρομοκρατών, κτλ…κτλ…κτλ…και χιλιάδες άλλες μπούρδες των γνωστών άγνωστων τσιρακιών της κυριαρχίας.
ΚΑΝΕΝΑΣ ΤΟΥΣ ΟΜΩΣ
Δεν κατάφερε να μπει στα άδυτα ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ! Να αντικρίσει έστω για λίγο την απέραντη λιακάδα του καθαρού μυαλού του
michalhs xrusoxoidhs!
ΚΑΝΕΝΑΣ...
Μόνο εδώ… Στον ξεναγό νεκρόπολης θα δείτε που το «πάει» … Γιατί το παιδί έχει σχέδιο… Και ο καψης δεν κάνει ποτέ λάθη… Το πασοκ λοιπόν φανερώνει την αλήθεια… ανοίγει όλα τα χαρτιά του, και παρουσιάζει όλα τα στοιχεία σιγά σιγά… Οι μέρες της νέας δημοκρατίας λοιπόν είναι μετρημένες…
Σύσσωμη η κοινωνία και οι δημοκρατικοί πολίτες αυτής της χώρας καταδικάζουν το βρώμικο παιχνίδι της νέας δημοκρατίας και των εικονικό αρχηγό της, Αντώνη Σαμαρά, φερέφωνο του Νίκου Μαζιώτη. Να πέσουν οι μάσκες!
Αλήθεια; (αν ξέρεις τι σημαίνει αυτή η λέξη) Ξεφτίλα χρυσοχουντίδη… Πόσες ταινίες ακόμα θα σκηνοθετήσεις;
Δεν έχει τίποτα παραπάνω από οποιαδήποτε άλλη μέρα.
Δεν έχει καμιά σχέση πλέον με αυτό που αρχικά επιχείρησε να κάνει για τη χειραφέτηση των γυναικών.
Τα ψάρια ζουν στη θάλασσα χωρίς ποδήλατο
και ενίοτε δυστυχώς σε ενυδρεία με aircondition.
Η σημερινή μέρα είναι μια ακόμα μέρα της πατριαρχίας
Αν ανοίξεις την τηλεόραση θα δεις πάλι τα τέλεια ρεπορτάζ για τα χωριά που
αυτή τη μέρα οι άντρες είναι στα σπίτια και οι γυναίκες στα καφενεία.
Νίκη! Χέστηκα από τη χαρά μου! Για τις υπόλοιπες μέρες;
Μούγκα όπως το φαντάστηκα...
Μπορεί να βρέξει
Μπορεί και όχι
Η γυναίκα έχει πολύ περισσότερα να χάσει αν σήμερα βγει έξω με αυτοπεποίθηση σαν να της ανήκει η μέρα, και αύριο συνεχίσει μια ζωή χωρίς ουσιαστικούς αγώνες, αναπαράγοντας τσιτάτα που στην ουσία αναπαράγουν τα στερεότυπα όπως η κυριαρχία τα ορίζει.
Συγνώμη προκαταβολικά.
Σήμερα θα κάνω κάτι που δεν ήθελα να κάνω ποτέ στο blog αυτό.
Θα αναδημοσιεύσω μια ανάληψη ευθύνης.
Μια παλιά για την ακρίβεια ανάληψη, που είχε τοιχοκολληθεί κιόλας πριν από περίπου ένα χρόνο στους τοίχους της πόλης μου.
Ήταν σχεδόν αναπόφευκτη αυτή η ανάρτηση, μετά και την τελευταία κρατική δολοφονία, (τελευταία δημοσιοποιημένη τουλάχιστον) .
Το ελάχιστο όμως που πρέπει να κάνουμε είναι να μην γίνουμε «σταλεγάκιδες».
Nikolla Todi, εσένα κανείς δεν σε προειδοποίησε.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ - ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΓΕΝΙΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ Προς φιλήσυχουε πολίτες - υπάκοους υπηκόους. Μετά τα γεγονότα του περασμένου Δεκέμβρη, θεωρήσαμε αναγκαίο να καταστήσουμε ξεκάθαρη τη βασική αρχή που διέπει το σώμα της ελληνικής αστυνομίας, καθώς και ορισμένους στόχους και επιτεύγματα που κατακτήσαμε και κατακτούμε καθημερινά. Χρόνια τώρα, ως γνωστόν, συνεχίζουμε με αυταπάρνηση να υπηρετούμε πιστά τα αφεντικά μας. Αυτός άλλωστε, ήταν, είναι και θα είναι ο ιερότερος λόγος της ύπαρξής μας. Να προστατεύουμε από εσάς αυτούς που αιώνες τώρα σας πίνουν το αίμα... Άλλωστε, "το έχουμε μέσα μας" σαν πιστά σκυλιά που είμαστε, να δαγκώνουμε το χέρι που πάει να χτυπήσει τον αφέντη μας. Τιμώντας λοιπόν, με απόλυτη προσήλωση την παραπάνω βασική αρχή, δείχνοντας αμέτρητες φορές υπερβάλλοντα ζήλο και παίρνοντας εμπνευσμένες πρωτοβουλίες σε διάφορες περιπτώσεις, ανακοινώνουμε τα εξής, ή καλύτερα, αναλαμβάνουμε την ευθύνη για χιλιάδες μικρά και μεγάλα εγκλήματα που διαπράττουμε κατά του ανθρώπου σε καθημερινή βάση: Εμείς είμαστε αυτοί που σας παρακολουθούν με τρόπους που δε χρειάζεται να γνωρίζετε. Αυτοί που κρατάνε αυτόματα σε κάθε γωνιά της πόλης σας, η χούντα τέλος πάντων, όπως τη λέτε. Εμείς είμαστε αυτοί που σκοτώνουν χιλιάδες μετανάστες στα σύνορα απλά για εξάσκηση στη σκοποβολή και επειδή είμαστε και "λίγο" ρατσιστές. Αυτοί που κάνουν εμπόριο λευκής σαρκός και πουλάνε ναρκωτικά στα παιδιά σας. Εμείς είμαστε αυτοί που σκοτώνουν εν ψυχρώ 15χρονους "εγκληματίες"... Ζωντανεύουμε ζαρντινιέρες και βασανίζουμε στα τμήματα. Συνεργαζόμαστε άψογα με νεοναζί και παρακρατικούς με κάθε ευκαιρία. Σε αγαστή συνεργασία με τους συναδέλφους μας δημοσιογράφους, δημιουργούμε κλίμα τρομοϋστερίας. Παραδίδουμε στίς πορείες μαθήματα χημείας σε μαθητές και φοιτητές. Πρόσφατα παγώσαμε τις έρευνες για τη δολοφονική επίθεση ενάντια στην εργάτρια Κωνσταντίνο Κούνεβα. Επίσης σας διαβεβαιώνουμε πως μπορείτε να κοιμάστε πλέον ήσυχοι, καθώς τυλίξαμε σε μια κόλλα χαρτί τον υπ' αριθμόν ένα τρομοκράτη Ηλία Νικολάου... Παίζουμε με τις ζωές σας, γιατί σε τελική ανάλυση μας ανήκουν.
«Η ανώτερη γνώση των μαγισσών αποδόθηκε στην ικανότητά τους να κάνουν θαύματα, μια ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση. Στην πραγματικότητα, η μάγισσα ήταν το πιο βαθυστόχαστο πνεύμα, η πιο προηγμένη επιστήμονας εκείνης της εποχής...Καθώς η γνώση είναι από πάντα δύναμη, η Εκκλησία φοβήθηκε τη χρήση της στα χέρια των γυναικών και κατάφερε εναντίον της τα πιο θανατηφόρα χτυπήματα.»
Matilda Joslyn Gage, 1893
«Ο αριθμός των μαγισσών και των μάγων έχει γίνει παντού τεράστιος. Αυτού του είδους οι άνθρωποι μέσα στα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί εκπληκτικά.» έγραψε ο Επίσκοπος Jewel τo 1559. «Ο τόπος είναι γεμάτος από μάγισσες. Όλα τα μέρη βρίθουν από αυτές και σε σύντομο χρονικό διάστημα θα κατακλύζουν ολόκληρη τη γη», ισχυρίστηκε ο Αρχιδικαστής Anderson το 1602.
Το κυνήγι μαγισσών ήταν μια σειρά οργανωμένων, συντονισμένων, πολύμορφων, συστημικώνεπιθέσεων. Η Εκκλησία έδινε τον ορισμό των μαγισσών. Οι γιατροί τις εξέταζαν, τις βασάνιζαν και τις καταδίκαζαν. Οι δικηγόροι απήγγελλαν τις κατηγορίες και επέβλεπαν τις νομικές διαδικασίες. Οι κρατικοί λειτουργοί οργάνωναν τις εκτελέσεις.
«Η μεγάλη ασάφεια της κατηγορίας –το γεγονός ότι ήταν αδύνατο να αποδειχθεί, ενώ την ίδια στιγμή προκαλούσε το μέγιστο τρόμο– σήμαινε ότι μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να τιμωρήσει οποιαδήποτε μορφή διαμαρτυρίας και να γεννήσει υποψίες ακόμη και για τις πιο κοινές όψεις της καθημερινής ζωής».
«Η απόδειξη αυτών των εγκλημάτων είναι τόσο σκοτεινή και τόσο δύσκολη που ούτε μια μάγισσα στο εκατομμύριο θα κατηγορούταν ή θα τιμωρούταν αν η διαδικασία διεπόταν από τους συνηθισμένους νόμους. Αυτή που κατηγορείται για μαγεία δεν πρέπει να αθωώνεται ποτέ».
