"φωκάς"...έτσι όπως πας...

μάλλον θα τις φας...



Βιτρίνα σε κατάστημα στην Ερμού (Αθήνας)

hungry and angry 

eat the rich

shit the chic

thnx sok

Σύλληψη Αγίου

.


 

Αχ τι μας βρήκε!

Μαύρη μέρα χθες για την Θεσσαλονίκη. Αυτό που διαφαινόταν πως θα γίνει, έγινε χθες, όχι μόνο με τους χειρότερους όρους για τον Άγιο, αλλά και την χειρότερη περίοδο.

Και φυσικά δεν μιλώ για την σύλληψη του Αγίου Εφραίμ

Διαβάσαμε χθες μια ακόμη μελανή σελίδα της βεντέτας που ξεκίνησε τον Σεπτέμβρη μεταξύ των Αγίων ημών Αγίων. Ο γνωστός ρουφιάνος Άγιος Δημήτριος, ντεμέκ προστάτης της πόλης, αλλά στην πραγματικότητα μέγιστο εγωπαθές ψώνιο και ζηλιάρης, δεν μπόρεσε σαν κακομαθημένο που είναι να ρίξει λίγο νερό στο κρασί του και να αφήσει έστω για λίγες μέρες τα φώτα από πάνω του.

Διέταξε τις μυστικές υπηρεσίες του Μπουτάρη (παραπληροφορώντας τες φυσικά) να έχουν υπό στενή παρακολούθηση έναν «λαθρομετανάστη» από την Καισαρεία που πέρασε τα σύνορα τις τελευταίες μέρες και κυκλοφορούσε στην πόλη.

Αποτέλεσμα αυτής της πλεκτάνης;

Η σύλληψη του Άγιου Βασίλη στο κέντρο της πόλης μας!

Τέτοιες μέρες που είναι, την έκανε την μαλακία του ο τζουτζές του Άνθιμου…

Με συνοπτικές διαδικασίες λοιπόν πέρασε από ανακριτή σήμερα το πρωί, και βρίσκεται προφυλακισμένος στις φυλακές Διαβατών. Το κατηγορητήριο μιλούσε για επ’ αυτοφώρω σύλληψη για κλοπή σε πολυκατάστημα παιχνιδιών…

Δύο αυτόπτες ψηφοφόροι…ε…οσιομάρτυρες…ε… μάρτυρες των Οικολόγων Πράσινων και του Σύριζα υποστήριξαν σήμερα στο δικαστήριο πως στελέχη του λάος έβαλαν κρυφά στον σάκο του Αγίου τα παιχνίδια, έτσι ώστε να μην χαλάσουν το χατίρι του ρουφιάνου Αγίου Δημητρίου και χάσουν κάναν ψήφο ετοιμοθάνατου. 

Φυσικά μετά την κατάθεση αυτή, δεν είχαν την ίδια τύχη με τον μάρτυρα του ΚσταλινικοδοσιλογικούΚόμματοςΕλλάδος, που υποστήριξε πως όλα αυτά δεν πρέπει να απασχολούν τον κόσμο της εργατιάς και έριξε κι αυτός την πετρούλα του στον Άγιο, χέρι-χέρι με το λάος, καταγγέλλοντάς τον Μπιλάρα ως πράκτορα της coca cola.

Βέβαια μόνο η ξεναγός νεκρόπολης γνωρίζει τι έγινε ακριβώς. Ο Μπίλης κατάφερε και μου πέρασε ένα σημείωμα πριν τον πάρουν για Διαβατά.

Ο Άγιος Βασίλης όντως σούφρωνε παιχνίδια χθες!

Και τα έχει «πάρει» περισσότερο με τους οικολόγους και τους συριζέους που έτρεξαν να παίξουν το παιχνιδάκι τους στην πλάτη του. 

Για το λάος και το κκε δεκάρα δεν δίνει. Μια ζωή μαρτυριάρηδες ήταν…τώρα θα αλλάξουν.

Όσο για  το κάθαρμα τον Δημήτριο μου τα είπε όλα…

Ο Άγιος Δημήτριος έχει καιρό τώρα για τσιράκι του τον Άγιο Σπυρίδωνα.

Τον έχει για θελήματα, για τις δύσκολες δουλειές, σαν δεξί του χέρι ένα πράγμα. 

Κανόνισε ο Δημητράκης λοιπόν τον περασμένο Σεπτέμβρη ένα event, όπου ο Σπύρος θα έκοβε το δεξί του χέρι, και θα το περιέφερε στην Τριανδρία. Θα μαζεύονταν πολλής κόσμος, θα έβγαινε και κάνα φράγκο. Κλασικά πράγματα.

Για το παραπάνω event που λέτε πρότεινε στον Βασίλη να κόψει τα γένια του και να κάνουν φυλαχτά πράγμα που φυσικά και αρνήθηκε γιατί θα χαλούσε το λουκ του.

Άσε που και το φίφτι-φίφτι που του πρότεινε για αμοιβή τον έριχνε εξόφθαλμα…

Ε να πως ξεκινάει αυτή η βεντέτα.

Ουφ! Τέλειωσε!

Αυτά…

καλή χρονιά…

…ευτυχώς η αγορά ξαναζεσταίνεται σιγά σιγά…

Η υψηλή τεχνολογία

   Κόπι πέιστ έκανα πρώτη φορά στα 22. Όταν πήρα τον πρώτο μου υπολογιστή δηλαδή. Έναν της σειράς βέβαια…ούτε γρήγορο, ούτε ακριβό, ούτε mac, ούτε φορητό. Κανένα πρόβλημα δεν είχα με την κοινωνικοποίησή μου μέχρι τότε, μιας και ο υπολογιστής ήταν για μένα μόνο ένα απίστευτα χρήσιμο πράγμα για να αντιγράφω cd.
   Να όμως που σε κάποια φάση της ζωής μου ήθελα να ηχογραφώ για πλάκα καμιά μουσική, να στήνω καμιά αφίσα κτλ κτλ…Το ίντερνετ να δείτε πόσο μετά ήρθε να προστεθεί στις ανάγκες μου…Και το λέω χωρίς το παραμικρό ίχνος υπερηφάνειας.. 
Γιατί το ίντερνετ είναι  β α σ ι κ ό . 
Και όλο το παραπάνω, ήταν μια άκυρη εισαγωγή για το θέμα μου…το συνηθίζει το ψώνιο που κρύβεται μέσα μου…

Τώρα θα μου πείτε
«ε ποιο είναι το θέμα σου; Και γιατί τα γράφεις τέλος πάντων αυτά ρε καραγκιόζη.»

Ε γιατί από τα βασικά ερωτήματα που γεννιούνται για την διαχείριση πληροφοριών μέσο του ίντερνετ, δεν είναι μόνο τι γράφεις δημόσια οικειοθελώς, με την όποια αναγνωρισιμότητα μπορείς να έχεις μέσα από ένα ψευδώνυμο ή ένα μπλογκ για παράδειγμα, αλλά και τί πληροφορίες δίνεις χωρίς να το ξέρεις…Από αυτό το μπλόγκ τουλάχιστον, καλώς ή κακώς έχω δώσει πολλές για μένα.

   Παρακολούθησα πριν κάτι χρόνια μια διάλεξη ενός ηλεκτρολόγου μηχανικού και μηχανικού υπολογιστών. Το θέμα ήταν ένα ψαχτήρι όπως αυτό της google.Με το πρόγραμμά του αυτό, και για να μην το πολυκουράζω, απέτρεπε έως έναν βαθμό τον εντοπισμό του στίγματος μας, και το τι ψάχνουμε στο δίκτυο, από τρίτους.
   Για παράδειγμα κάθε σοβαρή ασφαλιστική στην Ευρώπη, πριν κάνει μια βαρβάτη ασφάλεια υγείας σε κάποιον, τον «ξεσκονίζει» και ηλεκτρονικά. Αν έψαξε ας πούμε πρόσφατα από τον υπολογιστή του για βηματοδότες, μάλλον θα του πει κύριε σόρυ, δεν σας ασφαλίζουμε. Λίγο σενάριο επιστημονικής φαντασίας ακούγεται βέβαια, αλλά αυτό τουλάχιστον ισχυριζόταν ο φοιτητής, που πήρε και βραβείο νομίζω…

Λίγο χαομένα γράφω και μάλλον θα σταματήσετε να διαβάζεται, αλλά ελπίζω έστω και ένας να συνεχίσει…έχει μια μικρή αξία το ρητορικό ερώτημα τρομάρα του…

Φαντάζομαι πως αυτά που γράφω τώρα (2011), είναι προϊστορικά νέα για πολλούς. Αλλά εδώ και πολύ καιρό, μετά από ψάξιμο, και έχοντας δει τις πραγματικές δυνατότητες προγραμμάτων εντοπισμού ip, εντυπωσιάστηκα.

Σου δείχνουν όχι μόνο σε ποια πόλη είσαι, αλλά ποια είναι η διεύθυνσή σου (πραγματικές βέβαια πάνω στον χάρτη),από ποία σελίδα βγήκες και σε ποια μπήκες, όχι ποια ώρα, αλλά ποιο δευτερόλεπτο, τι υπολογιστή έχεις, πόση μνήμη έχει, αν χρησιμοποιείς firefox, explorer, chrome, ποια εταιρία σου παρέχει ίντερνετ κτλ. κτλ…

Σταματάω εδώ. Γιατί μπορεί να μας πιάσει ναυτία…

Λοιπόν

Το προβοκατόρικο ερώτημά μου είναι αυτό.

Οι κακοί των πολυεθνικών και των αντιτρομοκρατικών είναι τόσο ανήθικοι που παρακολουθούν κόσμο;

Και το ορθό ερώτημα αυτό:

Ποια είναι η ορθή χρήση τέτοιων προγραμμάτων;

   Τέτοιων προγραμμάτων που βρήκα εντελώς δωρεάν στο δίκτυο, τέτοιων και πιο εξελιγμένων που σίγουρα έχουν και κινηματικά μέσα. Τέτοιων και εντελώς εξελιγμένων που κατέχουν οι κάθε είδους αστυνομίες και τα τσιράκια τους.

Ποια είναι η ορθή τους χρήση από μεριάς των αγωνιζόμενων;

Και η θέση της ξεναγού:

Όσο μπαίνουν ρουφιάνοι προδότες και αφεντικά στα κινηματικά ή μη μέσα, όλες οι πληροφορίες που μπορούμε να πάρουμε είναι χρήσιμες.

Όσο μπαίνουν νοσταλγοί του χίτλερ πιστοί του δόγματος κληρονόμησης «ρυπαρών dna», οι πληροφορίες είναι επίσης χρήσιμες.

Όσο σεξιστές που θεωρούν τις γυναίκες πουτάνες και παρακατιανές, τους πούστηδες πούστηδες, τις λεσβίες ανέραστες, μπαίνουν στα μέσα κινηματικά ή μη, οι πληροφορίες είναι το ίδιο χρήσιμες.

Τη γνώμη σας με φαξ…
ώπα…
λάθος… 
mail…
υψηλή τεχνολογία είπαμε…!!!

"Σε λίγο πάλι κοντά σας…"

   .

    Πως το λέγανε μωρέ αυτό το blog…

αυτό καλέ που η διαχειρίστρια έγραφε συχνά πυκνά ότι της κατέβαινε…

έλα ρε…αυτή που και καλά έκανε εξυπνακίστικα σχόλια για κάθε μικρό και μεγάλο που συναντούσε στην πόλη και έτρωγε σκάλωμα…

έγραφε που και που και κανένα στιχάκι…

ρε εδώ το ‘χω…αυτή καλέ που έκανε και την αναρχοκομμουνιστική της προπαγάνδα με εντελώς ανήθικο και αντιχριστιανικό τρόπο κάποιες φορές…

...α! Μου ‘ρθε!

«ξεναγός νεκρόπολης» το λέγανε!

...Κάτσε να δω…

...έγραψε τίποτα της προκοπής τελευταία, ή το έχασε το θεματάκι με το γράψιμο…

...έχασε τους κωδικούς ή έχασε την «έμπνευσή» της τρομάρα της…

...έχασε τα λογικά της ή το μάουσπαντ και δεν μπορεί να κεντράρει στο «δημοσίευση ανάρτησης»…

Τραγικότητες

.

Πάρε τα πιο τραγικά της εποχής μας.

Κάνε τα σούμα.

Κι αν είσαι απ’ αυτούς που δεν ανέχονται να ποτίζουν την κοσμοθεωρία τους με το μεταμοντέρνο δηλητήριο, συνέχισε την πρόσθεση.

Το κομπιουτεράκι της τρισδιάστατης αντίληψης της πραγματικότητας προσθέτει μόνο μήλα και μήλα.

Πορτοκάλια και πορτοκάλια.

Σύκα και σύκα.

Σκάφες και σκάφες.

Τραγικά και τραγικά.

Πρόσθεσε τα τραγικά της εποχής μας.

Κάνε τα και στο χαρτί για σιγουριά.

Δίπλωσέ το στην τσέπη σου.

Το αποτέλεσμα των τραγικών αυτής της εποχής είναι εκεί.

Τίποτα δεν μπορεί να είναι τραγικότερο από αυτή τη σούμα.

Τραγικά και τραγικά.

Και με τον αέρα του πεπειραμένου σερβιτόρου.

Και την σιγουριά για το ήθος του, αγωνιστή του πολυτεχνείου του 73’.

Πάνε για θεώρηση βιβλιαρίου υγείας.

Μοναστηρίου 15.

Όροφος 1^ος

Γραφείο 6.

«ΔΩΡΕΑΝ ΟΜΑΔΙΚΗ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΓΙΑ ΑΝΕΡΓΟΥΣ»

Τραγικό vs κωμικοτραγικό = 0-5

Ηθικό δίδαγμα.

Στο υπερτραγικό αυτής της εποχής, η πρόσθεση μιας δόσης κωμικού, σου προσφέρει ένα ακόμη επιχείρημα στην θέση που λέει να μην αναζητείς τον πάτο.

Ούτε το υποκείμενο.

Οι πραγματικότητες είναι πολλές.

Τόσες πολλές, που καταλήγουν να είναι πολλές.

Ότι θέλει να γίνει, θα γίνει.

Απλώς πάρε μέρος σε αυτό που θες να γίνει.

Να μην ξεχάσω

.

Κάποια τραγούδια αναπόφευκτα συνδέονται με γεγονότα.

Άσχημα κι όμορφα.

Άσχημα.

Με μια παράξενη κι αφοπλιστική ομορφιά

Σε ποιους τα πουλάτε αυτά?

 .

Ναι…καλά καλά…

Μαγαζάκι το λέμε τώρα…

ποιος ξέρει πόσοι ψάρωσαν…

«πάμε να στηρίξουμε το μαγαζάκι!»

...σκέφτηκαν και έτρεξαν να γουγλάρουν στο γούγουλ μαπς για να το βρουν…

ΜΟΝΟ η ξεναγός νεκρόπολης όμως κυρίες και κύριοι βλέπει και τα ψηλά ή θολά γράμματα που τόσο εύκολα αποτυπώνονται στο πίσω μέρος του εγκεφάλου!

ΜΟΝΟ η ξεναγός νεκρόπολης δίνει τον καθημερινό αγώνα σαν μία άλλη κατ γούμαν για να προστατέψει τους αφελής και κατακαημένους!

ΜΟΝΟ η ξεναγός νεκρόπολης κατανοεί τα υποσυνείδητα μηνύματα που περνά αυτή η κατά τα άλλα «αθώα» και «γλυκιά» αυτοσχέδια διαφήμιση…

Elysion hotel ε…;;;

Σας τσάκωσα!

Ποιος να ξέρει άραγες τι καπιταλιστικό μεγαθήριο θα συναντήσουν όσοι δεν διαβάσουν αυτή την ανάρτηση…

Ευχαριστώ.

Ευχαριστώ λέμε!

Φτάνει καλέ!

Για σας το κάνω!

καλημέρα

Στα 2 λεπτά και 20 δευτερόλεπτα

.

Επιτέλους

ένα χαρμόσυνο νέο, στα δύο λεπτά και είκοσι δευτερόλεπτα του παρακάτω βίντεο! (και συμβουλεύω να το πάτε κατευθείαν εκεί…προς αποφυγήν θανάτων από βαρεμάρα)

Ελπίζω βέβαια να μην αλλάξει γνώμη το σπίρτο ο μίκης…

Και μίκη… άκου παιδάκι μου και λίγο την γυναίκα σου…

(στα 2:30 αυτή τη φορά…)

Στα γεράματα τώρα είναι πράγματα αυτά;

Ξεκούτιανες…

Απολιθώθηκες…

άστο καλύτερα…

ρεζίλι γίνεσαι…

φίλους δεν έχεις;

αντίο μπόμπα

τόσα χρόνια μαζί.

τις Τετάρτες στις συνελεύσεις,

στις αφισοκολλήσεις,

στις χαρές μας και στις μαύρες μας.

η

Terra Incognita

από σήμερα

δεν θα είναι το ίδιο οχυρωμένη...







καλό ταξίδι συντρόφισσα!!!

...θα τα ξαναπούμε

Εσχάτη

Μπορεί να έφυγες, μα να ξέρεις πως είσαι χαμένο κορμί.

Ούτε μια μπύρα δεν ήπιαμε χαζεύοντας την πόλη μου.

Έτσι για το γεια σου.

Για να δεις τι αφήνεις.

Ότι μπλούζα κι αν φοράς λοιπόν, να σου ‘ρχονται κοντά τα μανίκια.

Και το δεξί παπούτσι σου να σου χτυπά την φτέρνα.

Κι εσύ που πια η Ιασονίδου σου φαίνεται στραβή σε σχέση με την Πετροπουλακιδών.

Να ξέρεις πως η Τάσκου Παπαγεωργίου, η Παπαζόλη και η Μανωλάκη Κυριακού έχουν άλλη γνώμη.

Κι όλους αυτούς του δρόμους τους γράφω για να μην μας ξεχάσεις.

Παλιόγρια.

Περί "ηρώων"

.

«Εκτελέστηκαν» δύο μετανάστες επειδή περνούσαν τα σύνορα

«Δολοφονήθηκαν» δύο εργάτες επειδή τα μέτρα ασφαλείας στη δουλειά, κοστίζουν στο αφεντικό

«Βιάστηκαν» δύο γυναίκες επειδή ήταν προκλητικές

«Λιντσαρίστηκαν» δύο ομοφυλόφιλοι επειδή χαμουρεύονταν σε δημόσιο χώρο

«Βασανίστηκαν, βιάστηκαν και εκτελέστηκαν» δύο μετανάστριες, γιατί απλά δεν υπάρχουν.

Εκτελέστηκαν δύο υπάλληλοι।

Εκτελέστηκαν δύο υπάλληλοι της αστυνομίας

Εκτελέστηκαν δύο υπάλληλοι της αστυνομίας που εθελοντικά μπήκαν στην ομάδα Δίας.

Εκτελέστηκαν δύο υπάλληλοι της αστυνομίας που εθελοντικά μπήκαν στην ομάδα Δίας γιατί απλά η φάση είναι και γαμώ!

Αλητεία,

μηχανές,

σούζες,

μπάντες,

πουλάν και μούρη,

γουστάρουν αδρεναλίνη,

κίνδυνο και περιπέτεια,

παρενοχλούν σεξουαλικά κοπέλες στο δρόμο,

βαράν και καμιά σφαλιάρα σε κάνα πρεζάκι,

και για όλα αυτά, πληρώνονται κιόλας…!

Και μέχρι εδώ όλα καλά…(σκατά ήθελα να πω। Δε λέω…σκατά…αλλά απλά σκατά।)

Έτσι είναι η ζωή, καπιταλισμό έχουμε...

Η φάση όμως γίνεται σκατά κι απόσκατα, όταν εκτός απ’ όλα αυτά τα μικρά εγκλήματα, οι σερίφηδες αυτοί, πατάνε και διαδηλωτές, δολοφονούν περαστικούς, παρασέρνουν και εγκαταλείπουν μισοπεθαμένα εφτάχρονα κοριτσάκια, επειδή είναι τσιγγανάκια, και γαμώ την τρέλα μου όταν τους πληρώνω (γιατί δεν βρήκα ακόμα τον τρόπο να μην το κάνω) για να κάνουν όλα τα παραπάνω και να ισχυρίζονται κιόλας πως με προστατεύουν, ενώ είναι ΕΞΟΦΘΑΛΜΟ πως προστατεύουν τα αφεντικά μου!

Ποιος θα πει όμως το βαρετό «δεν είναι όλοι ίδιοι»;

Αν όχι όλοι, τότε αυτοί που δεν είναι τι κάνουν; Η συλλογική ευθύνη που χρησιμοποιούν τα αφεντικά και οι υπηρέτες τους για την υπόλοιπη κοινωνία, δεν έχει εφαρμογή πάνω τους;

ε;

Και πόσο εξοργίζομαι όταν λεν πως παίζουν τη ζωή τους κορώνα γράμματα! Αφού πληρώνονται! Και η κορώνα και τα γράμματα είναι στην τσέπη τους! Το να παίζεις τη ζωή σου κορώνα γράμματα, είναι μάλλον το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσαν να φανταστούν. Γιατί θα είναι η τελευταία ομάδα ανθρώπων που θα σταματήσει να πληρώνεται από τα αφεντικά μας. Λίγο πριν τους πάρει η μπάλα όλους…

Ας αναλογιστούν πρώτα τί πραγματικά εκπροσωπούν, κι ας αφήσουν τις πολεμικές ιαχές πάνω απ’ τους τάφους των "συναδέλφων τους".

«Το αίμα κυλάει εκδίκηση ζητάει» φωνάζανε!

Να σου σηκώνεται η τρίχα!

Πόσους νεκρούς θα θρηνήσουμε ακόμη αν όλα αυτά τα 23χρονα οπλισμένα αμόρφωτα και καυλωμένα βγουν στους δρόμους;

Αλλαγή εστίασης (στο ίδιο θέμα)

Και να σου η μεγάλη ευκαιρία! Τόσο καλοστημένο το σόου που αρχίζεις να υποψιάζεσαι πως δεν πεθάνανε στα αλήθεια. Σε τρεις ώρες μέσα οι δημοσιογράφοι έτρεξαν και βρήκαν «συναδέλφους» τους, για να γυρίσουν ολόκληρες υπερπαραγωγές με συγκινητικές μουσικές και κοντινά στα δάκρυα. Γυναίκες της ομάδας Δίας να λεν για το πόσο ωραία είναι η δουλειά τους και πως δεν έχουν ειδική μεταχείριση λόγο του φύλου τους(!). Βγάζουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ήρωες της ελ.ασ.! Κλαψουρίζουν για τα λεφτά που βάζουν απ’ την τσέπη τους οι δίτροχοι συμμορίτες για να συντηρούν τις μηχανές τους που μου κοστίζουν όσα θα μαζέψω σε 20 χρόνια επισφαλής εργασίας!

Λες και οι προλετάριοι και οι προλετάρισσες δεν βάζουν λεφτά από την τσέπη τους για να μην πεθάνουν στη δουλειά. Αλλά βλέπεις δεν είναι μπάτσοι. Αν ζητήσουν τα δεδουλευμένα από κανένα αφεντικό, ποιοι θα πάνε να τους «συνετίσουν» με χημικά και ξύλο;

Παπάδες, υπουργοί, «αγανακτισμένοι πολίτες», φασισταριά κάθε είδους τρέχουν όπου μυρίζονται λιγάκι αίμα για να μη χάσουν την ευκαιρία για προπαγάνδες μίσους. Μεσίστιες σημαίες σε όλες τις γιάφκες της αστυνομίας, δεκάδες λεπτά υποκριτικής σιγής απ’ τους αφεντάδες, γεμάτα ανακούφιση που ξαναελέγχουν το θυμικό της κοινής γνώμης σε καιρό οικονομικής ύφεσης και κρίσης συναίνεσης. Και η ζωή τους συνεχίζεται…υποθηκεύοντας την δική μας με την άδειά μας.

Φτου σας υποκριτές!

Αυτοί πέθαναν γιατί ισχυρίζονται πως μας προστατεύουν. Και μπορεί κάποιοι να το πιστεύουν στα αλήθεια δε λέω. Βλακωδώς μεν αλλά μπορεί.

Και μια χαρά βολεύει την εξουσία όλο αυτό που στήθηκε. Και θα ξαναστηθεί με την πρώτη ευκαιρία.

Αν εγώ όμως πεθάνω στο δρόμο την ώρα που σας φέρνω φαγητό στο ζεστό σας σπίτι, απλά θα παραγγείλετε από αλλού.

Φτου σας κι εσάς…

Και φυσικά μακριά από μένα οι από την ανάποδη ιαχές του πολέμου.

Ο πρτφ τα είπε όπως θα ήθελα:

Δεν ήταν εκδίκηση για τον Λάμπρο Φούντα, ήταν ενδεχομένως ένα ευχάριστο συμβάν και θεία δίκη για τους γονείς και φίλους του νεκρού 25χρονου Αλβανού στον Βύρωνα, του νεκρού κοριτσιού στο Μενίδι κ.λπ.

Και καμιά κάμερα στην κηδεία του εφτάχρονου κοριτσιού. Κανένα πένθιμο τραγούδι.

Απλά δάκρυα.

Τίποτα άλλο.

Μόνο που από αυτά τα δάκρυα φτιάχνεται το πιο σκληρό πετράδι.

σώπα κυρά μου!

Όσο κι αν ξενερώσουν κάποιοι και κάποιες, η αξιολάτρευτη pj harvey θα είναι ο αποψινός μου στόχος।

Ξέρω।

Δεν περιμέναμε από αυτήν να σώσει τον κόσμο, αλλά όταν μιλά για αυτόν, κάτι δεν μου κολλάει καλά। Δεν με πείθει βρε παιδάκι μου.

Rockin’ with political attitude να ουμ’ και δε συμμαζεύεται. Καλύτερα να έλεγε λοιπόν στις συνεντεύξεις της λίγο πριν φτύσει τους δημοσιογράφους «σαπίλα και ανία, ρουφιάνα κοινωνία», και να μην έγραφα τώρα αυτή την ανάρτηση που θα κάνει τον γύρω του κόσμου και θα της καταστρέψει την καριέρα। Αλλά ότι είναι να γίνει ας γίνει…

Έμαθα (μετά από ενδελεχή έρευνα γύρω από τις συνεντεύξεις της) πως η pl Harvey είναι μια από αυτούς τους ελάχιστους καλλιτέχνες που αποτραβιούνται, αναστοχάζονται, ρίχνουν το βάρος λίγο από εδώ και λίγο από εκεί, κάθε δίσκος της είναι μια ενδοσκόπηση που ακολουθείται από μια προς τα έξω έκρηξη εμπειριών κτλ κτλ…ο καθένας και η καθεμιά από το μετερίζι του/ της, για μια θέση στον ήλιο λοιπόν…το ίδιο κι εγώ.

Η εγωκεντρική που αφεντιά στην υπηρεσία της εγωκεντρικής της ταπεινοφροσύνης.

Έτσι λοιπόν, μετά οίνου και σιγαρέτων καταγράφω τρία-τέσσερα σημεία μετά από 40λεπτη παρακολούθηση των συνεντεύξεών της।

Είπε:

I’ve always been very affected by what’s going on in the world. politically, socially… μπλα μπλα μπλα…και τέλος πάντων αναζητά τον κατάλληλο τρόπο γραφής-παραγωγής στοίχων που θα μιλούν για τα παγκόσμια προβλήματα. Έναν τρόπο που «θα δουλεύει».(που να πουλάει θα έλεγα εγώ). Γιατί για αυτήν η ουσία είναι η μουσική να σε εξυψώνει.

Επίσης:

«Στον καινούριο μου δίσκο, δεν ήθελα να μιλήσω για την Αγγλία, αλλά ήθελα να ρίξω μια ματιά στον κόσμο…»। Κι αναρωτιέμαι. Αν κάνεις λίγο στην άκρη τα πραγματικά υπέροχα τραγούδια της, αυτό που μένει δεν είναι το «χέι Πάνος!»;

Επίσης:

Φαντάζεται τον κόσμο που «χτυπιέται» στις συναυλίες της ως ένα πλήθος εκλεπτυσμένο. Ένα πλήθος που δεν κάνει μόνο head banging, αλλά ρίχνει και κουτουλιές στον «μέινστριμ τοίχο» και λέει: «ε…υπάρχω κι εγώ εδώ…»

Α! επίσης μια μικρή αντίφαση:

Δεν «καταλαβαίνει» την πολιτική που θέλει τις τραγουδίστριες ντυμένες προκλητικά στα βίντεο κλιπ, σωστό μέχρι εδώ, αλλά θεωρεί επίσης πως η μουσική δεν είναι πολιτικό μέσο, αλλά συναισθηματικό, και στην ερώτηση αν χρειαζόμαστε περισσότερο συναίσθημα και λιγότερη πολιτική, απαντά πως και οι πολιτικοί χρειάζονται, όλοι χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο. Τον μπάτλερ μας, τους εργάτες μας, τους υπηρέτες μας. Και πως απλά παίζει τον ρόλο της। Τσάμπα γυρίστηκε το 01:26:54…

Έτσι όπως γράφω, σίγουρα θα πείτε πως προβοκάρω. Παίρνω κομμάτια από συνεντεύξεις της και τα κατακρεουργώ λασπώνοντάς την. Αλλά κι αυτή αυτό θέλει να κάνει. «Να προβοκάρει με την μουσική της! Να ξεσηκώσει τον κόσμο!»

Ναι!

Είμαι απαίσια!

Ένας κακός άνθρωπος!

Και είναι η μόνη μέρα που δεν έχω βγει από το σπίτι.

Γιατί μόνο στη Φεράρα απόψε είναι όμορφα.

κακηνύχτα

Αφιερωμένο

Ξέρω κάποια, που αν είχε blog, θα έκανε αυτή την ανάρτηση.

Κερατέα-καθησυχάστε τον παππού!

enet.gr

από s 10:17πμ, Κυριακή 19 Δεκεμβρίου 2010

(Τροποποιήθηκε 10:49πμ, Κυριακή 19 Δεκεμβρίου 2010)

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=18/12/2010&id=234150


Αργά το βράδυ της Πέμπτης, μια παρέα ηλικιωμένων αναρωτιόταν με παράπονο:

«Πού είναι οι αναρχικοί να μας βοηθήσουν;»,

«Είναι στην Αθήνα τώρα, παππού, αλλά θα έρθουν», τους έλεγαν για να τους καθησυχάσουν.

Μπορεί να είναι απλώς ένας μύθος που γεννήθηκε μέσα στις κινητοποιήσεις των κατοίκων.

Δεκάδες όμως κάτοικοι επιβεβαιώνουν πως μια ομάδα γυναικών προχωρημένης ηλικίας διαμαρτυρήθηκε στον δήμο και στους τοπικούς άρχοντες……

πως έχουν τελειώσει οι μολότοφ

Δευτέρα μεσημέρι.

Μόλις γύρισα από το Q fest

Άυπνη μιας και για τρία βράδια κοιμόμουν μόλις από 2-3 ώρες

Τέλεια μέρα παρ’ όλα αυτά.

Μια τέλεια μέρα τέλη Νοέμβρη…για Αυστραλία...

Any way

Καθώς κατεβαίνεις την Αγ. Σοφίας και βλέπεις την θάλασσα μια τέτοια μέρα, σκέφτεσαι:

«Έχω βιβλίο πάνω μου?»

Ναι!!!

ΑΡΡΕΝΩΠΟΤΗΤΕΣ

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΦΥΛΟ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

QVZINE#4

Έφυγα λοιπόν για νέα παραλία.

(Αυτό το "υπέροχο" αποτέλεσμα της ματαιοδοξίας τοπικών αρχόντων.)

Το αισθητικό της παραλίας μπορεί να μην μου ταιριάζει, αλλά το παρέβλεψα μιας και είχα στο νου μου Την καβάτζα!

Ένα κτίριο, που αν ανέβεις στο «μπαλκόνι» του, βρίσκεις δύο τεράστια παγκάκια, απ’ όπου βλέπεις μόνο θάλασσα.

Σαν να είσαι σε πλοίο...

Σαν…αλλά αυτό είχα…

Το στοίχημα τώρα ήταν να βρω το ένα από τα δύο παγκάκια άδειο.

Ανεβαίνω με όρεξη τα σκαλιά.

Πάλι ναι!!!

Είναι άδειο ένα!

Στο δίπλα κάθεται ένα ζευγάρι. 16 χρονών το αγόρι. 16 χρονών το κορίτσι.

Ανοίγω λοιπόν τον χυμό μου, ανοίγω την μπροσούρα, και αρχίζω να απολαμβάνω το ψυχεδελικό μου μεσημέρι. Με διαλείμματα για να στρίψω τσιγάρο, να χαζέψω την θάλασσα, και να επανέλθω από τις παραισθήσεις που έβλεπα λόγο της κούρασης.

Κάπου μέσα στο δίωρο που έκατσα εκεί, υπήρξε και κάτι άλλο που με ανάγκασε να κάνω διάλειμμα.

Ενώ μέχρι τότε τα δυο παιδιά δεν έκαναν και πολύ φασαρία, η κοπέλα ξάφνου φωνάζει.

«Κόψε τις μαλακίες!»

Σηκώνω τα μάτια μου.

Το αγόρι έχει περάσει έξω από τα κάγκελα του κτιρίου.

Και ρωτάει:

-«Μ’ αγαπάς;»

-«Ναι» απαντά η κοπέλα

το αγόρι αφήνει τα χέρια και γέρνει πίσω.

Τελευταία στιγμή πιάνεται.

Ξαναρωτά:

-«Πόσο;»

-«Πολύ»

Κρέμεται από τα χέρια τώρα και ξαναρωτά:

-«Πόσο πολύ;»

-«Πάρα πολύ»

Περνά μέσα από τα κάγκελα, και αγκαλιάζονται ξεκαρδισμένοι στα γέλια.

Πέραν του ότι από την αρχή γελούσαν, και φαινόντουσαν τόσο σίγουροι γι’ αυτό το παιχνίδι και την ευτυχία που γέμιζε ο ένας την άλλη και η μία τον άλλο, οι σκέψεις μου πήγαν και λίγο παραπέρα. Μέσα από συνειρμούς δικών μου καταστάσεων, και από αυτά που διάβαζα και μέσα στην μπροσούρα περί αρρενωπότητας.

Και αναρωτήθηκα.

Αν δεν γελούσαν και εκείνη τη στιγμή χώριζαν;

Ποιος θα ήταν ο διάλογος και το αποτέλεσμα;

Και το δυσκολότερο.

Αυτό το «Πάρα πολύ» της κοπέλας θα το μετανιώσει ποτέ άραγε;

Αυτά για απόψε

φιλούρες

Βρε μπας και χάσαμε ήδη;

Ποιος είπε πως κάποιοι από εμάς δεν θα προλάβουμε να πάρουμε σύνταξη;

Ποιος διαρρέει δεξιά και αριστερά πως όσο κι αν δουλεύουμε, ειδικά στις σκατοδουλειές που οι περισσότεροι /ες δεν κολλάν ένσημα πριν τα 28 (και ποτέ τα αληθινά), δεν θα καταφέρουμε ποτέ να συγκεντρώσουμε τα απαραίτητα;

Και τέλος πάντων.

Ποιος ασυνείδητος λέει στους προλετάριους και στις προλετάριες πως το κράτος πρόνοιας πέθανε και πως δεν έχουμε πλέον σύστημα υγείας;

Ρε τα άτομα που έχουν τις τύχες μας στα χέρια τους είναι μπροστά…

Πολύ μπροστά…..

Ούτε που τους βλέπουμε…

Αφού μας έχουν εξασφαλίσει τη ζωή, μας επιφυλάσσουν και τον θάνατο

Τρέξτε να ψηφίσετε!

3 τα ενδεχόμενα!

Πρώτο ενδεχόμενο.

Η κρίση στον κτηματομεσιτικό τομέα έχει φτάσει σε όρια που ακόμα (και κακώς) δεν έχουμε αντιληφθεί. Οι ιδιοκτήτες ακινήτων είναι οι πρώτοι στους οποίους η κρίση όχι μόνο πέρασε απ’ το στομάχι τους, αλλά κατέλαβε και τον ψυχισμό τους. Εάν το παρακάτω παράδειγμα είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου, πιστεύω και το δημοσιοποιώ από αυτό το ταπεινό blog πως στα επόμενα χρόνια τα γεγονότα θα μας ξεπεράσουν. Τα σημάδια αυτής της κατάστασης, πρέπει άμεσα να τα επεξεργαστούμε, γιατί εάν ισχύει το πρώτο αυτό ενδεχόμενο, έχουμε βρει το επαναστατικό υποκείμενο που τόσα χρόνια ψάχνουμε. Τους ιδιοκτήτες ακινήτων.

Δεύτερο ενδεχόμενο.

Ο συντάκτης της παρακάτω αγγελίας, έχει κουραστεί να απαντά σε ενοχλητικές και βαρετές ερωτήσεις. Δεν θέλει ρε παιδάκι μου να τον παίρνεις τηλέφωνο και να τον ζαλίζεις. Αν θες, σκέψου το…και στείλε του ένα sms πως το γουστάρεις το σπιτάκι, και να σου στείλει με courier τα κλειδιά και το συμβόλαιο.

Τρίτο ενδεχόμενο

Ο συντάκτης της παρακάτω αγγελίας σπάει πλάκα και τον ευχαριστούμε…!!!

Αφιερωμένο στον φανατικό αναγνώστη.

Στον εξ' όλης και προώλης.

Τ

thanks!

Δεν φοβάμαι πια!

Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να ξεπεράσω τον παιδικό φόβο μου.

Πολλά χρόνια φόβου, κάμποσα χρόνια που δεν προβαλλόταν η φρουτοπία στην τηλεόραση, και ένα τυχαίο γεγονός που συνέβη σήμερα το πρωί, είναι οι λόγοι που γράφω αυτή την ανάρτηση.

Βλέπετε ανήκω στην κατηγορία παιδιών που μεγάλωσαν με στρουμφάκια, τομ και τζέρι, χελωνονιντζάκια, και θάντερκατς…

Όσο τρομακτικός κι αν ήταν ο «Μάμρα» στους θάντερκατς, φρόντιζα να κλείνω για λίγο τα μάτια μου στις σκηνές που έβγαινε (χωρίς να με βλέπουν οι γύρω και με πουν φοβιτσιάρα), και έτσι κατάφερνα να βλέπω αυτό το μικιμάου χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα.

Οι στιγμές όμως που άλλαζα πανικόβλητη κανάλι, ήταν όταν έπεφτα πάνω σε κουκλοθέατρο.

Και η ερτ είχε πολλά τότες…

Τερατόμορφες κούκλες, απότομες κινήσεις και στριφογυρίσματα πλασμάτων που δεν ήταν μικιμάου, αλλά κάτι άλλο…από υλικά αληθινά…υφάσματα σαν αυτά που είχαμε κι εμείς στο σπίτι…που μπορεί να ζωντάνευαν από στιγμή σε στιγμή…και αυτός ο Κώστας ο Σκώκος…αχ αυτός ο σατανικός αφηγητής της φρουτοπίας…μα είναι φωνή αυτή για παιδικό; Πείτε μου! Εγώ φταίω;

Και δεν ήμουν φοβιτσιάρα…

ούτε οι απότομοι θόρυβοι με τρόμαζαν ποτέ, ούτε το σκοτάδι.

Η ηλεκτρική σκούπα μόνο, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία…

Άρα;;;…άρα ποιος έφταιγε; ΜΑ Η ΦΡΟΥΤΟΠΙΑ ΦΥΣΙΚΑ!

Μ αυτά και μ΄ αυτά που λέτε δεν μπορούσα με τίποτα να παρακολουθήσω αυτή τη σειρά. Αργότερα βέβαια που μεγάλωσα, δεν με απασχολούσε ιδιαίτερα αυτός ο φόβος, μιας και είχα ξεκαθαρίσει πως ότι μας δείχνει η τηλεόραση είναι ψέματα…Είχα αφήσει λοιπόν στην τύχη το αν θα έπεφτα ποτέ πάνω σε κάνα επεισόδιο, και υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως θα καθόμουν με ευχαρίστηση να το δω.

Σήμερα το πρωί λοιπόν, ήταν αυτή η μέρα. Αφού γύρισα σπίτι μετά από μια πρωινή ξενάγηση σε όλους τους ορόφους του Ι.Κ.Α., άνοιξα την τηλεόραση και να σου η φρουτοπία!

Ομολογώ πως ξεράθηκα στο γέλιο!

Ήταν το παρακάτω επεισόδιο, και ήταν ξ ε κ α ρ δ ι σ τ ι κ ό !

Δεν έχω ακούσει ποτέ τόσες παραφράσεις λέξεων και εκφράσεων μαζεμένες, με βάση τη λέξη μήλο ή οποιαδήποτε άλλη τέλος πάντων…

Απολαύστε το!

Εγώ τουλάχιστον…ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΙΑ!

Μου πέρασε απ’ το μυαλό ομολογώ πως το σενάριο θα μπορούσε να το είχε γράψει και γνωστή παραφράστρια που κυκλοφορεί ανάμεσά μας. Ή τουλάχιστον θα κυκλοφορεί μόλις γίνει καλά…

Γκρίνια γκρίνια γκρίνια! Ή μήπως όχι;

Αγαπητοί ταρίφες και λοιποί οδηγοί, λατρευτοί μου συμπολίτες, βιαστικοί καταναλωτές, σκυθρωπές εργαζόμενες και ανέμελοι φοιτητές

Πρέπει να σταματήσει η βροχή για να γεννηθεί μια πιθανότητα να αλλάξει η μουτσούνα μου όταν με συναντάτε στο δρόμο!

3 ολόκληρες μέρες τώρα, όχι 80 ελέφαντες, αλλά 800 εκατομμύρια μαμούθ μου κατουράν τα μούτρα ασταμάτητα! Δεν είναι συννεφιά αυτό το πράγμα! Και δεν είναι μόνο η βροχή και η μουντήλα που γειώνουν την όποια αυτοπεποίθηση τολμά να γεννηθεί, αλλά και η λασπούρα που σηκώνουν τα προπορευόμενα οχήματα και έρχεται και κολλάει που αλλού…στα μούτρα μου! (Μόνο στα δικά μου; Όχι φυσικά! Για να μη με λες και υπερβολική…)

Είναι η περίοδος που όταν πλησιάζει το σούρουπο, νιώθεις πως έχεις κοντύνει μισό μέτρο. Η αντιστρόφως ανάλογη σχέση «καλού εξοπλισμού/ ευκολία κίνησης» κάνει τη ζωή σου κόλαση, και έτσι μουσκίδι, με ενάμιση κιλό κράνος, μπότες, μπουφάν και 15 κιλά ρούχα γίνεσαι το αγαπημένο παιχνιδάκι της βαρύτητας.

Είναι η περίοδος που αν ακούσεις λέξη για τον κίνδυνο λειψυδρίας προσφέρεσαι αυτοβούλως να σε στύψουν. Και θα ‘ναι μακρύς ο χειμώνας...

Αλλά αγαπητοί και αγαπητές μου αναγνώστες και αναγνώστριες, ο σκοπός αυτής της ανάρτησης δεν είναι να γκρινιάξω!

Αλήθεια!

Μην βιασθείτε να με κακοχαρακτηρίσετε!

Περνάω πολύ καλά!

Όλες αυτές οι συνθήκες με διατηρούν συνεχώς έτοιμη, γεμάτη πάθος και νεύρο!

Και ναι!

Με γεμίζουν και με έμπνευση για να διατηρώ κι αυτό το κακόμοιρο blog ζωντανό!

Σας έχω 3 αρκετά δύσκολες ερωτήσεις, που προφανώς για να απαντηθούν, θέλουν τις συμβουλές έμπειρων πακετάδων και courier της Θεσσαλονίκης. Το έπαθλο του παρακάτω κουίζ λοιπόν θα είναι τι άλλο από μια δωρεάν ξενάγηση στη νεκρόπολη (με δικιά σας ομπρέλα), κι ένα ξυραφάκι για να κάνετε ότι θέλετε (όχι πάνω μου φυσικά)

Ερώτηση πρώτη

Είστε με παπάκι στο σημείο Ιασωνίδου με Εγνατία, και θέλετε να περάσετε απέναντι και προς τα δεξιά στην Πατριάρχου Ιωακείμ. Πως θα το κάνετε με την προϋπόθεση πως πρέπει να είστε ΚΑΘ’ ΟΛΑ νόμιμοι/ες;

Ερώτηση δεύτερη

Σε ποια σημεία η Αγίου Δημητρίου γίνεται διπλής κατεύθυνσης;

Ερώτηση τρίτη

Σε ποιες δύο κεντρικές παράλληλους της πόλης εάν τραβήξουμε μια νοητή κάθετη γραμμή που θα τις ενώνει, τυχαίνει να τις ενώνει στον κοινό και για τις δύο αριθμό 111;

Σημείωση: εδώ θα βρείτε ένα χρήσιμο εργαλείο για την έρευνά σας.

καλή έρευνα λοιπόν, και καθώς θα ξεχυθείτε στην πόλη για τις απαντήσεις, παρακαλώ να σέβεστε ο ένας τον άλλο, και τους γύρω σας.

ξεναγός νεκρόπολης

και καθώς διακλαδώνομαι στις διακλαδώσεις της πόλης

και πολλές φορές σιγοτραγουδώ το 7:15 των εντροπία

τέτοιες πορείες ονειρεύομαι

φιλιά

και να με συμπαθάτε!

μούδιασμα

Δύσκολοι καιροί για γράψιμο.

Ναι ναι…

Ξέρω…

Συχνά ξεκινώ έτσι, αλλά είναι δύσκολοι.

Για να γράψεις κάτι ολόδικό σου, πρέπει να είσαι και ψιλοσκατά…

Άλλη μια μέρα που μου έφυγε μέσα απ’ τα χέρια όμως τελειώνει, και έχω πλέον συλλογή από δαύτες.

Είναι ψιλοσκατά φάση…δε λέω…να σου φεύγουν έτσι οι μέρες…

Αλλά εκεί είναι που στεριώνουν μέσα σου τα μικρά όμορφα πραγματάκια.

Που ζυγίζουν τόσο λίγο.

Και σου λεν πως όσο σκατά κι αν πάει η φάση, δεν θα σου είναι βάρος ούτε η παρουσία τους, ούτε η απουσία τους.

Τα μικρούλια τοσοδούλικα πραγματάκια είναι αυτά που τελικά ρίχνονται με τα μούτρα να καθαρίσουν για πάρτη σου.

Ένα γλυκό πρωινό ξύπνημα…

Ένα πρωινό της κακιάς ώρας πλην όμως για το καλημέρα της μέρας σου…

Μια ταινία πριν κοιμηθείς…

Κι όλ’ αυτά με δημιουργική διάθεση πάντα…

είναι ψιλομονόδρομος

για να μην μας παίρνουν από κάτω εντελώς

οι ψιλοσκατά φάσεις…

άντε…

μμμμμ……

νομίζω είναι το πρώτο αισιόδοξο που γράφω…

ρε μπας και το χάνω σιγά σιγά…