Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου 2010

υπόλοιπο






Τα χείλι μου.

Τα χείλι μου έχουν γίνει ίδια με τον αφαλό μου.

Έπαψαν να τρέφουν το πολυκατάστημα στο οποίο κατοικώ.

«Ξεπουλάμε κύριοι»


Μια ανάμνηση γλυκιά πια απέμεινε να παρακαλά να παίξει μήλα

Με γιώτα και όχι με ήτα.

Μετά την ήττα

Στον ακάλυπτο των τρισχαριτωμένων αισθήσεών μου.


Θέλησα βλέπετε να δω με κλειστά μάτια.

Και το κατάφερα ώσπου άγγιξα τοίχους.

Και ένιωσα παλάμες να σωριάζονται

Μετά την καταμέτωπο σύγκρουση σωμάτων που γεύτηκαν.

Κι οι ανασφάλειες! Σήψη θυμίζει πάντα η οσμή τους.


Και γεύτηκα

Το αίμα ξερό τα χείλι να σφραγίζει.

Δάκρυα να επιβεβαιώνουν τα βλέφαρα ένιωσα

Μυρίστηκα παραίτηση! Είμαι λαγωνικό εγώ.

Και χάιδεψα τα θέλω μου για να τα πάρει ο ύπνος. Και σάρκα μαζί.


Κι έχω μείνει όπως φαντάζεστε.

Μια τέλεια ακροάτρια.

Που αποθηκεύει.

Ηχογραφεί και αναπαράγει.

Ηχογραφεί

Αναπαράγει

Κι ενίοτε αποθηκεύει.







4 σχόλια:

  1. επ
    έχω πολυυυύ καιρό να διαβάσω
    κάτι τόοσο
    όμορφο
    ρυθμός υπέροχος, μουσική

    άντε καλό δρόμο


    υγ.μου θύμισε έντονα μπέκετ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. όμορφο...
    όπως κι εσύ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. kai nai kyrie/a ksenage nekropolis o,ti itan diaxuto sto mualo mou molis to diavasa.Einai poli omorfo otan den vriskeis logia gia na ekfraseis kati,na to vriskeis telika kapou xwmeno xwris na to perimeneis.

    ΑπάντησηΔιαγραφή