Παρασκευή, 5 Νοεμβρίου 2010

Φ

Στο τέλος αποφάνθηκε

Πως ήμουν ένα λιβάδι

Πως μέσα μου έθρεφα σπόρους ειδών σπανίων

Ζιζανίων κι άλλων στην κατηγορία ιδίων



Και λόγος ποτέ κινητήριος δεν εστάθει

Να νιώσω πως πρέπει μόνο πια να σ’ αφήσω

Παρά λόγος μονάχα εγγυητής των βημάτων

Εγγυητών των αιτούντες να προσπαθώ να σε πείσω



Ταχέως φθινόπωρα προσπερνώ κυοφορώντας

Ζιζάνια κι άλλα εγωπαθή όπως προείπα

Ακολουθίες μιας μάχης νονάς του εντός μου

Εντόσθιο πένθος που θρέφω όπως προείπα



Και με ποτίζω ως ζιζάνιο πλέον, κυοφορώντας κι ελπίδες

Να φυτρώσω στα πόδια του κρεβατιού σου επιτέλους

Κι έτσι όταν ξυπνάς πάντα αλώβητος να’ σαι

Καθώς τα φύλλα μου θα ‘χουν κάποιο φεγγάρι σου αγγίξει



Και δεν θα ‘μαι πια ένα λιβάδι όπως προείπα

Παρά μόνο λιβάδι όπου εχάθει μια μάχη

Γιατί όπως προείπα ή όπως έχεις διαλέξει

Στη μάχη αυτή προσπαθώ να σε πείσω.




Φ.Λ.



2 σχόλια:

  1. "Και δεν θα ‘μαι πια ένα λιβάδι όπως προείπα

    Παρά μόνο λιβάδι όπου εχάθει μια μάχη"



    προσπαθούσαμε, προσπαθούμε και θα προσπαθούμε να πείσουμε...

    έτσι δεν είναι?

    τώρα εάν έχει διαλέξει κι όλας είναι κάτι επιπλέον...

    δύσκολο μεν, αλλά επιπλέον...

    πολύ όμορφο κατα τα άλλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "τώρα εάν έχει διαλέξει κι όλας είναι κάτι επιπλέον...

    όμορφο μεν, αλλά επιπλέον...

    πολύ δύσκολο κατα τα άλλα."

    μ' αρέσει να παίζω με τις λέξεις...
    δεν το κάνω για να σε πειράξω, αλλά νομίζω καταλαβαίνεις την απάντησή μου...

    thanks!

    ΑπάντησηΔιαγραφή