Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2009

καλημέρα

Αν έχεις σκέψεις για το ζήτημα που δύσκολα μπαίνουν στη σειρά,
Ενώ παρ’ όλα αυτά θες οπωσδήποτε να γράψεις τόνους λέξεων.
Αν το BlogSpot είναι ψηλοαπρόσωπο και κρύβεσαι πίσω απ’ την ανωνυμία
(ποιος ξέρει μέχρι πότε)
Αλλά παρ’ όλα αυτά και μέσα απ’ αυτό ζητάς την επικοινωνία
για τα πράγματα που μας έδειξαν έναν άλλο εφικτό.
Αν έχεις ένα μικρό αγαπημένο αρχείο μνήμης που
μπορείς να ανατρέχεις πλέον
Τότε κι εσύ μπορείς να επιφυλαχτείς για το μέλλον
Όταν σου έρθει βρε αδερφέ!
Δεν μπορείς να γράψεις τώρα τόνους;
Θα γράψεις αύριο.
Και θα πράξεις.
Και μεθαύριο.
Και θα πράξεις.
και την άλλη…
και…


Προς το παρόν μιας και δεν είμαι σε "φάση" θα ανεβάσω ένα σκαναρισμένο κομμάτι ενός εντύπου που βγήκε από την συλλογικότητα terra incognita, τον περσινό δεκέμβρη. Επιφυλασσόμενος






























και
Κλείνοντας ξεθάβοντας













6/12/2008ΑΡΧΗ
Επ! Τι κάνεις; Πάλι εδώ;
Μια ανάσα βαθιά έχω να σε δω…
Από γοήτευση καλά τα πάω πάντως.
Εσύ; Το κυνήγι; Όλα καλά;
Καλά μαθαίνω. Μια χαρά τα πας με ότι ξεπηδά από μέσα μου.
Ότι ασφυκτιά και βγαίνει ν’ ανασάνει στα χνώτα της.
Με την απλούστερη κίνηση του δείκτη σου λουφάζει μισό στο γνωστό λαγούμι.
Μισό απ’ όλες τις απόψεις εκτός από μία.
Ολόκληρο στη γειτονιά των εκατόν είκοσι σφυγμών.
Yes! Την πάτησα πάλι! Είμαι ερωτευμένος! Είμαι ζωντανός…
Με αιώνιο πλέον σημείο ασυνέχειας.
Όπως η συνάρτηση που δεν παραγωγίζεται.
Ασυνεχής στο σημείο της παιδικής μου μνήμης.
Ασυνεχής στο 1999.
Σημεία ασυνέχειας όμως δεν γνωρίζεις εσύ…
Συνέχισε έτσι λοιπόν…
Θα βρεθούμε κάποια στιγμή.
Σε διαφορετική πλευρά του οδοφράγματος
Απ’ τη μια ο κόσμος που πεθαίνει κι ο κόσμος που γεννιέται απ’ την άλλη.
Και η θέση μου όχι «από επιλογή».
Αλλά από έλλειψη «άλλης επιλογής» που να επιτρέπει να νιώθω.
Και για να συνεχίσω να νιώθω, καληνύχτα.
See You Soon
16/12/2008ΤΕΛΟΣ
Τίποτα δεν τελείωσε.
Πέρα απ’ το ποιηματάκι…






Και φέτος προσθέτω




Poetry no more!

καληνύχτα
και όνειρα γλυκά
και καραμελωμένα

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009

14 Σεπτεμβρίου 1873



"Η όψη αυτών των δινών είναι μεθυστική
Κύματα, πιο ψηλά!
Άνεμοι, πιο δυνατά!
Είναι πολύ στενάχωρο να ζει κανείς
Εδώ τα όνειρα είναι τόσο μεγάλα
Δεν θα' ταν καλύτερα να ξαναγεννηθεί κανείς
Και να εξεγερθεί για να χαθεί
Μέσα στον πάταγο των γεγονότων"


Και μια εκ των υστέρων επεξήγηση...
πρόκειται για ποίημα της επαναστάτριας της κομμούνας των Παρισίων Louise Michel (εικονιζόμενη) και γράφτηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1873.

Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2009

λευτεριά στον ηλία νικολάου





η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.
κανένας όμηρος στα κελιά της δημοκρατίας.
Λιάκο σύντομα κοντά...

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009

ευχάριστοι συνειρμοί

Είχε λιγάκι κρύο σήμερα.
Σαν να σου έλεγε ο στρατηγός άνεμος:
«Βάλε παιδάκι μου κάνα κασκορσέ παραπάνω μη κρυώσεις. Μπαίνει ο χειμώνας και δε έχει συνηθίσει ακόμα το δερματάκι σου το κρύο πάνω στο μηχανάκι»
(επίτηδες δεν βάζω «ν» στο «μη» κρυώσεις και στο «δε» έχει).

Έτσι αναγκαστικά έπρεπε να φορέσω τα χειμωνιάτικα γάντια μου.
Διαφορετικά, τώρα θα είχα γεμίσει το πληκτρολόγιο με ενυδατική κρέμα, και θα είχα κατεβάσει τα μούτρα ως το πάτωμα που δεν ακολούθησα την λαϊκή ρήση
«των τροφίμων τα παιδιά πριν κρυώσουν παίρνουν μαζί τους τον κατάλληλο εξοπλισμό».

Δεν θα το πολυκουράσω.
Τα γάντια λοιπόν, που αυτά είναι η αφορμή που γράφω δεύτερη συνεχόμενη μέρα, είχαν μέσα κάτι σαν χώμα, κάτι σαν πετραδάκια, κάτι από πέρσι τέλος πάντων.
Και από πέρσι το χειμώνα δεν θυμάμαι να έχτισα κάτι φορώντας τα.

Και δεν θα τα πλύνω
Και ακούω Σμέρνα
Και χαίρομαι

Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2009

Υπάρχουν και νεκροί στην χώρα των εμπορευμάτων

Σαν τρελός όλη μέρα, το μυαλό μαρμελάδα από
φανάρια/
λακκούβες/
κουτιά/
κορναρίσματα/
παράνοια/
οδούς/
αριθμούς/
ονόματα/
θυροτηλέφωνα/
νεύρα/
πολλά νεύρα/
κουμπάκια/
ορόφους/
πάρε/
δώσε/
ρέστα/
τρέλα/
μανιβέλα και πίσω…

Ε λοιπόν λίγο πριν μια μανιβέλα, στην είσοδο μιας οικοδομής την βρήκα!



Δεν είναι δυνατόν σκέφτηκα σαν είδα την καρτούλα αυτή.
Με γελούν τα μάτια μου!
Ε μα δείτε την!
Αγελαδίτσες, χρυσάφι, και όλα τα καλούδια,
με το υπερσλόγκαν:
«Υπάρχουν ευκαιρίες στην χώρα των εμπορευμάτων.»
Ευχόμουν πραγματικά να γυρίσω την κάρτα από την άλλη, να δω ένα τεράστιο αλφάδι και να γράφει με μεγάλα γράμματα:

«ΨΑΡΩΣΕΣ ΜΑΛΑΚΑ! ΠΑΝΤΟΥ ΒΛΕΠΕΙΣ ΚΑΦΡΙΛΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΗΡΕΜΗΣΕΙΣ!»

Παραδόξως όμως η ευχή μου δεν πραγματοποιήθηκε (πράγμα που σπάνια συμβαίνει)
Και ήταν καφρίλα.
Μια από τις χιλιάδες που μας σερβίρουν καθημερινά. Και για τις οποίες σε μικρές στιγμές ελευθερίας μονάχα παίρνουμε το αίμα μας πίσω…



Δεν γινόταν όμως παρόλα αυτά να μην γευτώ την φέτα ψωμιού με το έτοιμο πασαλειμμένο βουτυράκι, και να φέρω με πλάγιο τρόπο στο blog αυτό την παρακάτω αφίσα:



20-21-22 λοιπόν θα τα πούμε στο 3ήμερο της +τεχνία- στην Αθήνα στη σχολή καλών τεχνών. Όσοι άπιστοι προσέλθετε.
Όσο για τους φίλους από την Βουλγαρία που θα θελήσουν να κατέβουν,
να κάτι που (μαθαίνεται εύκολα απ’ έξω και) ίσως βοηθήσει…

Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009

ποια πόλη του φωτός;

θα έπαιρνα κι εγώ θέση με τη σειρά μου στο γαϊτανάκι των αποκαλύψεων που ξεκίνησαν δύο σύντροφοι (revolutionimages.wordpress.com και eimai-ki-egw-blogger.blogspot.com) αλλά βλέπετε σήμερα το πρωί βρήκα το εξής μήνυμα απέναντι απ' το σπίτι μου...γι' αυτό συντρόφια μαζέψτε τις αναρτήσεις σας! Ο Θεός βλέπει από ψηλά!


Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2009

για την ανεξερεύνητη γη




Πολύ λίγα να πεις
Για κάτι που σημάδεψε τη ζωή σου.
Πόσο μάλλον για κάτι που ακόμα τη σημαδεύει.
Ελάχιστα να γράψεις για την ομορφιά των συντρόφων σου
Που είναι εδώ. Δίπλα σου. Στο χρόνο.

Έχεις πολλά όμως να κάνεις
Στο τώρα
Στο εδώ.

Διαδικτυακή Terra Incognita καλώς όρισες επιτέλους!
Και είσαι δίπλα στους συνδέσμους μου!

Πεζό θα μου πεις ε;
Ε σε καλωσορίζω λοιπόν έτσι!
...με κάτι παλιό υπό άλλες συνθήκες
και ξέρω δεν κρατάς κακίες...


Κι όμως μας είπες ψέματα.
Και νιώσαμε σαν στο σπίτι μας.
Τα πόδια άφοβα τρίβαμε στην πολυθρόνα σου να ζεσταθούν.
και δεν πολυχαλιόμασταν για τις τρύπιες κάλτσες μας.
Κακά τα ψέματα.
Μας κέρδιζες μέρα με τη μέρα.
Αλλά θυμάμαι και παιδιά που χάθηκαν.
Άλλα ψάχνοντας να σε βρουν ,και άλλα πασχίζοντας να σε χάσουν.
Και όσοι σε ξέρανε καλά γαμωσταυρίζανε που δε σου καιγότανε καρφί.
Και εδώ που φτάσαμε δεν θα κωλώσω.
Γιατί πλέον μόνη νιώθω.
Το κρίμα στο λαιμό σου λοιπόν.
Φαντασμένο ανεξερεύνητο μπασταρδάκι.


Αλλά μια στιγμή.
Το κρίμα στο λαιμό μας.
Και σκατά στα μούτρα μας.
Κανένα δεν κάλεσες.
Καμία δεν παρακάλεσες.
Μόνοι μας σπρωχτήκαμε κοντά σου.
(και δεν λέω μας έσπρωξαν οι ράφτες, μόνο και μόνο μη με πούνε και προβοκατόρισσα)


Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009

state enemies


Σε 30 ώρες.
Με τον υπόλοιπο κόσμο σε 11.
Στο ενδιάμεσο όμως απ' το τώρα...
Την αδιάβροχη στολή και στους δρόμους με τα διπλοπαρκαρισμένα και τις αυτόματα ανοιγόμενες πόρτες.
Λέω σήμερα να περάσω από ένα πρατήριο στοιχημάτων.
τα λέμε..