Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2009

παιχνίδι


Πόσα χρόνια έχω να περπατήσω στο δάσος?

Να παρακαλάω να μην σταματήσει η μπόρα γιατί δεν μούλιασα ακόμη?

Να πληγιάσω να γόνατά μου και να ανοίξω την μύτη μου?

Χώμα κάτω απ’ τα νύχια μου να’ χω?

Να κτίζω σπηλιές και να τρέχω στα χωράφια?

Να κυνηγώ σαύρες και να πιάνω βατράχια?

Να βρίσκομαι

Με αυτούς

Που πάντα

Λένε την αλήθεια

Με αυτούς που τα χάνουν

Και τα βρίσκουν την ίδια ακριβώς στιγμή

Να παίξω κρυφτό με τα παιδιά

Και όχι με τους ανθρώπους.

Πόσα χρόνια?

Πέντε

Δέκα

Δεκαπέντε.

Οι χιλιάδες μέρες ακινησίας με περικύκλωσαν.

Κι έχασα την επαφή με το δέντρο.

Όπου έδεσα την καρδιά μου και μεγάλωσα.

Κι έχασα την επαφή.

Τα δικά σου τώρα.

Πως τα πας?

2 σχόλια:

  1. Το πένθος είναι ο μονόδρομος προς την ελευθερία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πως να τα πάω;;;;;
    Μια από τα ίδια....

    ΑπάντησηΔιαγραφή