Τρίτη, 21 Ιουλίου 2009

αυτοί


Δεν θυμάσαι που το υποσχέθηκες;
Εκείνο το ταξίδι;
Που κλαίγαμε κάθε φορά που το σχεδιάζαμε.
Έκλαιγες σαν να γεννιόταν το ομορφότερο απ’ το ασχημότερο. Έκλαιγα ξέροντας πως είμαστε τόσο κοντά σ’ αυτό, όσο κοντά είμαστε στο αστέρι που το φως του ποτέ δεν θα δούμε.
Εμείς δεν θα δούμε.

Μα θα’ ρθει κάποτε το φως.
Σίγουρα.

Όταν δεν θα μπορεί τίποτα να τρέξει γρηγορότερα από ένα τσιτάχ που φοβάται για τη ζωή του. Όταν τίποτα δεν θα πετάει πιο ψηλά από το πουλί που δεν θέλει να το δουν. Όταν κάτω απ’ το νερό δεν θα αντέχει τίποτα πέρα από τα ψάρια. Όταν στις κοιλάδες δεν θα κάνουν παρέλαση στοιχισμένα ζαρζαβατικά. Όταν το τσιμέντο θα είναι η σπανιότερη ένωση των στοιχείων της φύσης. Όταν δεν θα ψάχνω να φάω σκίζοντας σακούλες. Όταν ξανακερδίσω το απέραντο του ορίζοντα.

Το υποσχέθηκες αυτό το φως.
Ας το διαδώσουμε λοιπόν.
Κι ας μην το ζήσουμε.
Ας τους προετοιμάσουμε γι’ αυτό το φως.
Να το αποδεχθούμε επιτέλους.
Πως δεν θα νικήσουμε.

Αυτοί θα νικήσουν!

Αυτοί που δεν τρέχουν γρηγορότερα απ’ το τσιτάχ. Που δεν πετάν πιο ψηλά απ’ τα πουλιά. Αυτοί που φοβούνται τις θάλασσες και τα ποτάμια μήπως και τους φαν τα ψάρια ή πνίγουν. Αυτοί που χαίρονται το ακαθόριστο της βλάστησης. Αυτοί που είδαν τα λαγούμια και τις φωλιές τους να καταπλακώνονται από τσιμέντο. Αυτοί που τρων από σακούλες σκουπιδιών.

Αυτοί θα νικήσουν.

Όχι εμείς.
Και χαίρομαι ακόμα γι’ αυτό όπως τότε που ήμασταν παιδιά και κάναμε όνειρα.
Αντίο μας λοιπόν.
Αυτός είναι ο τελευταίος αιώνας για το «είδος» μας.
Και τώρα που ανακουφισμένη και γαλήνια είμαι
σαν πολλούς αιώνες δεν υπάρχουμε;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου